تاثیر روش تدریس همیارانه بر پیشرفت تحصیلس دانش اموزان ضعیف

هدف این مقاله مروری، بررسی اثر روش تدریس همیارانه بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با عملکرد ضعیف است. تدریس همیارانه با اتکا به همکاری ساخت یافته میان همسالان، مسئولیت پذیری فردی و گروهی، و بازخورد هدفمند، در پژوهش های دهه های اخیر به عنوان یکی از موثرترین رویکردها برای کاهش شکاف عملکردی شناخته شده است (Johnson & Johnson, ۲۰۰۹; Slavin, ۱۹۹۵). مرور نظام مند منابع کلاسیک و معاصر نشان می دهد که الگوهای شناخته شده مانند Jigsaw، STAD و آموزش همتایان، به طور معناداری نمرات، انگیزش درونی، خودکارآمدی و راهبردهای فراشناختی دانش آموزان ضعیف را بهبود می دهند؛ به ویژه زمانی که گروه های کوچک ناهمگون، اهداف روشن، مسئولیت پذیری فردی، ارزیابی تکوینی و آموزش مهارت های بازخورد اجرا شوند (Rohrbeck et al., ۲۰۰۳; Slavin, ۲۰۱۴; Topping, ۲۰۰۵). اثرات در دروس خواندن و ریاضی برجسته تر گزارش شده و پایداری آن به کیفیت اجرا، مدت مداخله و آموزش معلمان وابسته است (Vaughn et al., ۲۰۰۳; Gillies, ۲۰۰۷). مقاله حاضر ضمن تبیین مبانی نظری و شواهد تجربی، پیامدهای کاربردی برای مدارس و پیشنهادهای پژوهشی آینده را ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

تدریس همیارانه ، یادگیری همکارانه ، آموزش همتایان ، دانش آموزان ضعیف ، پیشرفت تحصیلی ، همکاری ساخت یافته