تحلیل نقش انگیزش درونی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف پژوهش حاضر تحلیل نقش انگیزش درونی در تبیین و پیش بینی پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی بود. این تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه های چهارم و پنجم یک منطقه آموزشی مشخص بود که از میان آن ها، نمونه ای ۱۵۰ نفری به روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد انگیزش درونی بود که روایی آن توسط متخصصان تایید و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ ۸۵/۰ محاسبه شده بود؛ همچنین، میانگین نمرات نیم سال دوم به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی در نظر گرفته شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی) تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین انگیزش درونی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰/۶۵ = r؛ ۰/۰۱ > p). نتایج تحلیل رگرسیون نیز تایید کرد که انگیزش درونی یک پیش بین قوی و معنادار برای عملکرد تحصیلی است و حدود ۴۲ درصد از واریانس پیشرفت تحصیلی را تبیین می کند. این یافته ها، در چارچوب نظریه خودتعیین گری، بر ضرورت بازنگری در محیط های یادگیری ابتدایی و تمرکز بر ایجاد حس شایستگی و خودمختاری در دانش آموزان، به جای تکیه صرف بر تقویت کننده های بیرونی، تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

انگیزش درونی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، نظریه خودتعیین گری ، یادگیری خودتنظیمی