بررسی اثربخشی روش های نوین تدریس بر بهبود یادگیری معنادار در نظام آموزش و پرورش

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی روش های نوین تدریس بر بهبود یادگیری معنادار در نظام آموزش و پرورش بود. این تحقیق از نظر ماهیت، یک پژوهش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه گواه بود که بر روی ۶۰ دانش آموز پسر دوره متوسطه دوم اجرا شد. جامعه آماری به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (در معرض روش های نوین) و گروه گواه (در معرض روش سنتی) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل آزمون پیشرفت تحصیلی مفهومی و پرسشنامه نگرش به یادگیری عمیق بودند که روایی آن ها با نظر متخصصان و پایایی آن ها با آلفای کرونباخ تایید شد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که روش های نوین تدریس پس از کنترل اثر پیش آزمون، تاثیر مثبت و معناداری بر ارتقاء سطح یادگیری معنادار دانش آموزان دارند (اندازه اثر قوی). بر اساس این نتایج، نتیجه گیری می شود که برای دستیابی به یادگیری عمیق و پایدار، تحول در الگوهای تدریس و جایگزینی رویکردهای فعال به جای روش های منفعل، امری ضروری است. این یافته ها پیامدهای مهمی برای سیاست گذاری آموزشی، برنامه ریزی درسی و آموزش معلمان به همراه دارد.

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس ، یادگیری معنادار ، آموزش و پرورش ، طرح شبه آزمایشی ، تحلیل کوواریانس