شناسایی موانع رعایت بهداشت فردی در مدارس متوسطه از دیدگاه مراقبان سلامت و معاونین آموزشی و پرورشی

دوران نوجوانی و سال های تحصیل در مقطع متوسطه، بازه حساس تثبیت رفتارهای بهداشتی مادام العمر است و مدارس به مثابه نهادهای اجتماعی نقش محوری در ترویج بهداشت فردی ایفا می کنند. با وجود اهمیت این موضوع، پژوهش اندکی به شناسایی موانع از دیدگاه کنشگران اجرایی یعنی مراقبان سلامت و معاونین آموزشی و پرورشی پرداخته است. هدف پژوهش حاضر، شناسایی، اولویت بندی و مقایسه دیدگاه های این دو گروه درباره موانع رعایت بهداشت فردی در مدارس متوسطه شهرستان مشکین شهر بود. این مطالعه توصیفی-پیمایشی با روش نمونه گیری سرشماری بر روی ۱۱۰ نفر از مراقبان سلامت و معاونین آموزشی و پرورشی (نرخ پاسخگویی ۹۱٫۶٪) انجام شد. ابزار پژوهش پرسشنامه محقق ساخته ۴۵ گویه ای در سه بعد ساختاری-زیرساختی، مدیریتی-آموزشی و فرهنگی-انسانی بود که روایی محتوایی و پایایی آن تایید شد (α=۰٫۸۶). داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون های t تک نمونه ای، فریدمن و آنالیز واریانس یک طرفه تحلیل گردید. نتایج نشان داد که میانگین کل موانع در سطح بالاتر از متوسط قرار دارد (۰٫۷۲±۳٫۷۵ از ۵). موانع ساختاری-زیرساختی با میانگین ۳٫۹۲ به عنوان شدیدترین مانع، پس از آن موانع مدیریتی-آموزشی (۰٫۸۱±۳٫۸۵) و فرهنگی-انسانی (۰٫۶۹±۳٫۴۵) رتبه بندی شدند که تفاوت معناداری بین آن ها وجود داشت (۰٫۰۰۱>P). همچنین، مراقبان سلامت موانع ساختاری را به طور معناداری شدیدتر از معاونین ارزیابی کردند (۰٫۰۵>P)، در حالی که در بعد مدیریتی تفاوت معنادار نبود. بین مدارس دولتی و غیردولتی در هر سه بعد تفاوت معنادار به نفع مدارس غیردولتی مشاهده شد (۰٫۰۵>P). نتایج حاکی از آن است که بدون رفع کمبودهای زیرساختی، به ویژه در مدارس دولتی، و ایجاد همگرایی بین دیدگاه های تخصصی مراقبان و معاونین از طریق برگزاری جلسات مدیریتی مشترک، دستیابی به اهداف «مدرسه سلامت محور» با چالش های جدی روبه رو خواهد بود..

کلیدواژه ها:

بهداشت فردی ، مدرسه سلامت محور ، مراقب سلامت ، معاون آموزشی و پرورشی ، موانع ساختاری ، عدالت در سلامت