بررسی اثربخشی خانواده درمانی هیجان مدار بر کاهش اضطراب و بهبود روابط والد- فرزند در دانش آموزان دختر سال سوم مقطع متوسطه دوم مبتلا به اضطراب فراگیر در شهر اهواز

هدف پژوهش حاضر تعیین بررسی اثربخشی خانواده درمانی هیجان مدار بر کاهش اضطراب و بهبود روابط والد- فرزند در دانش آموزان دختر سال سوم مقطع متوسطه دوم مبتلا به اضطراب فراگیر بود. حجم نمونه پژوهش حاضر شامل ۶۰ نفر از دانش آموزان می باشند؛ که که براساس نمونه گیری تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۳۰ نفر) قرار گرفتند. طرح پژوهش از نوع نیمه آزمایشی، پیش آزمون -پس آزمون با گروه کنترل بود. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل: پرسشنامه اضطراب اسپیلبرگر و پرسشنامه رابطه ئالد- کودک پیانتا (CPRS) و پروتکل جلسات آموزشی درمان هیجان مدار (گرینبرگ و گلر، ۲۰۱۲) بودند. پس از گزینش تصادفی گروه ها، از گروه آزمایش و گروه کنترل پیش آزمون به عمل آمد. سپس بر روی گروه آزمایش، مداخله درمان کوتاه مدت راه حل محور (۸جلسه) و هر جلسه ۹۰دقیقه (۱ بار در هفته) ارائه شد. قبل از تحلیل داده ها ی مربوط به فرضیه ها، مفروضه های زیربنایی تحلیل کواریانس (همگنی واریانس های لوین، شیب رگرسیون) مورد بررسی قرار گرفته اند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش آماری تجزیه و تحلیل کواریانس چندمتغیری استفاده شد و نرم افزار SPSS استفاده شد. با توجه به یافته های بدست آمده مقدار( F=۴۰/۷۵ و۰۰۱/۰ P<) می باشد که نشان می دهد تحلیل کوواریانس به طور کلی معنادار بوده است و نتایج نشان می دهد که خانواده درمانی هیجان مدار بر اضطراب و روابط والد فرزند در دانش آموزان دختر سال سوم مقطع متوسطه دوم مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر موثر است. بنابراین، می توان نتیجه گرفت که خانواده درمانی هیجان مدار رویکردی موثر در کاهش اضطراب و بهبود روابط والد - فرزند در دانش آموزان دختر سال سوم مقطع متوسطه دوم مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر است.

کلیدواژه ها:

خانواده درمانی هیجان مدار ، اضطراب ، روابط والد - فرزند ، اختلال اضطراب فراگیر.