نقش فعالیت های جسمانی در کاهش اضطراب تحصیلی و بهبود مشکلات رفتاری دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش فعالیت های جسمانی در کاهش اضطراب تحصیلی و بهبود مشکلات رفتاری دانش آموزان مقطع متوسطه شهرستان مشکین شهر بود. روش تحقیق در این مطالعه توصیفی از نوع همبستگی (کمی) است. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان متوسطه شهرستان مشکین شهر در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۳۸۵ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه بین المللی فعالیت فیزیکی (IPAQ)، مقیاس اضطراب تحصیلی فیلیپس و پرسشنامه مشکلات رفتاری راتر (تکمیل شده توسط معلمان) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و آزمون های ضریب همبستاری پیرسون، رگرسیون خطی و تی-مستقل در سطح معناداری ۰.۰۵ استفاده شد. نتایج نشان داد که بین فعالیت های جسمانی با اضطراب تحصیلی و مشکلات رفتاری رابطه منفی و معناداری وجود دارد (P<۰.۰۰۱). به طوری که دانش آموزان دارای سطح فعالیت بدنی بالاتر، نمرات اضطراب کمتر و رفتارهای سازنده تری نشان دادند. تحلیل رگرسیون مشخص کرد که فعالیت جسمانی قادر است ۲۱ درصد از واریانس اضطراب تحصیلی و ۱۵ درصد از واریانس مشکلات رفتاری را پیش بینی کند. همچنین نتایج نشان داد که تفاوت معناداری بین گروه های با فعالیت بالا و پایین وجود دارد و ورزش برای هر دو جنسیت اثربخش است. بر اساس یافته های پژوهش، فعالیت های جسمانی نقشی کلیدی در ارتقای سلامت روان و تعدیل رفتاری دانش آموزان دارد. بنابراین توصیه می شود مدیران مدارس و برنامه ریزان آموزشی با اولویت دادن به تربیت بدنی و افزایش تحرک دانش آموزان، گامی موثر در جهت کاهش اضطراب امتحانات و بهبود نظم کلاسی بردارند..

کلیدواژه ها:

فعالیت جسمانی ، اضطراب تحصیلی ، مشکلات رفتاری ، دانش آموزان متوسطه.