آینده برنامه ریزی آموزشی در نظام های یادگیری هوشمند

تحولات اخیر در عرصه فناوری های هوشمند، شیوه های برنامه ریزی آموزشی را با دگرگونی های عمیقی روبه رو کرده است. افزایش توان الگوریتم های یادگیری ماشینی و گسترش سامانه های تحلیل داده این امکان را فراهم کرده است که جریان برنامه ریزی به عنوان یک فرایند پویا و بازنگرانه تعریف شود. نظام های یادگیری هوشمند با اتکا بر داده های حاصل از رفتارهای یادگیری، فرصت بازآرایی مسیرهای آموزشی را فراهم می کنند و نقش برنامه ریز را به سمت طراحی تجربه های یادگیری شخصی سازی شده هدایت می کنند. چنین شرایطی بازتعریف جایگاه معلم، تقویت ظرفیت های تحلیلی نظام آموزشی و بازسازی الگوهای تصمیم گیری را ضروری ساخته است. بررسی ادبیات نشان می دهد که آینده برنامه ریزی آموزشی نیازمند الگویی است که میان توانایی های فناورانه، ملاحظات تربیتی، و اصول اخلاق داده توازن ایجاد کند. این مقاله مروری با هدف تبیین ابعاد نظری و تحلیلی این تغییر پارادایمی تدوین شده و تلاش کرده است چشم انداز تازه ای از سازوکارهای برنامه ریزی آموزشی در عصر یادگیری هوشمند ترسیم کند. برآیند تحلیل ها نشان می دهد که گذار به مدل های تطبیقی تنها در صورتی پایدار می شود که نظام آموزشی در سطح ساختاری، نهادی و حرفه ای برای کار با داده و تصمیم گیری هوشمند توانمند گردد. چنین رویکردی می تواند مسیر توسعه برنامه های درسی نوین و افزایش کیفیت یادگیری را در سطح کلان و خرد هموار کند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی آموزشی ، یادگیری هوشمند ، تحلیل داده های یادگیری ، شخصی سازی ، هوش مصنوعی در آموزش.