تاثیر برنامه ریزی درسی بر میزان خلاقیت و نوآوری در دانش آموزان

خلاقیت و نوآوری آموزشی از الزامات اساسی نظام های آموزشی معاصر به شمار می روند و تحقق آن ها مستلزم بازنگری در رویکردهای برنامه ریزی درسی است. هدف این پژوهش، تحلیل نقش برنامه ریزی درسی در تقویت خلاقیت و نوآوری آموزشی با تاکید بر مولفه هایی نظیر عاملیت یادگیرنده، ارزشیابی کیفی، رویکرد مسئله محور، فرهنگ مدرسه و بین رشته ای سازی است. این مطالعه با رویکرد تحلیلی–توصیفی و بر پایه بررسی و تلفیق دیدگاه های نظری و پژوهش های پیشین انجام شده است. یافته ها نشان می دهد برنامه درسی زمانی می تواند زمینه ساز خلاقیت و نوآوری شود که یادگیرنده را به عنوان کنشگری فعال در فرایند یادگیری به رسمیت بشناسد و فرصت مشارکت، انتخاب و خودتنظیمی را برای او فراهم آورد. یافته ها همچنین نشان می دهد که تحقق نوآوری آموزشی بدون توجه به فرهنگ مدرسه و حمایت نهادی از خلاقیت، با محدودیت های جدی به مسائل واقعی و موقعیت های پیچیده، امکان کاربرد دانش و تولید راه حل های نو را فراهم می سازد. بین رشته ای سازی برنامه درسی به عنوان رویکردی موثر در گسترش تفکر ترکیبی و انعطاف پذیر شناسایی شد. در مجموع، نتایج پژوهش بر ضرورت اتخاذ نگاهی کل نگر و هم افزا در برنامه ریزی درسی برای پرورش خلاقیت و نوآوری آموزشی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی ، خلاقیت آموزشی ، نوآوری آموزشی ، عاملیت یادگیرنده ، ارزشیابی کیفی ، فرهنگ مدرسه