تاثیر فعالیت های فرهنگی–پرورشی بر رشد اخلاقی دانش آموزان

رشد اخلاقی دانش آموزان یکی از بنیادی ترین اهداف نظام های آموزشی معاصر به شمار می آید و نقش فعالیت های فرهنگی–پرورشی در تحقق این هدف، بیش از پیش مورد توجه پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت قرار گرفته است. فعالیت های فرهنگی–پرورشی به عنوان مجموعه ای هدفمند از برنامه ها و تعاملات آموزشی، می توانند بستر مناسبی برای درونی سازی ارزش های اخلاقی، تقویت مسئولیت پذیری اجتماعی و شکل گیری هویت اخلاقی در دانش آموزان فراهم آورند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر فعالیت های فرهنگی–پرورشی بر رشد اخلاقی دانش آموزان و تبیین ابعاد مختلف این تاثیر در محیط های آموزشی است.این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی انجام شده و با بهره گیری از چارچوب های نظری مرتبط با تربیت اخلاقی، به تحلیل نقش برنامه های فرهنگی، هنری، اجتماعی و تربیتی در ارتقای مولفه های رشد اخلاقی دانش آموزان پرداخته است. یافته ها نشان می دهد مشارکت فعال دانش آموزان در فعالیت های فرهنگی–پرورشی، نقش موثری در تقویت ارزش هایی همچون احترام به دیگران، عدالت محوری، همکاری، خودکنترلی و مسئولیت پذیری ایفا می کند. همچنین، این فعالیت ها از طریق ایجاد موقعیت های تعاملی و تجربه محور، زمینه پرورش قضاوت اخلاقی و تصمیم گیری مبتنی بر اصول اخلاقی را در دانش آموزان فراهم می سازند.نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که طراحی هدفمند و مستمر فعالیت های فرهنگی–پرورشی در مدارس، می تواند به عنوان مکمل برنامه های رسمی آموزشی، نقش بسزایی در رشد اخلاقی و تربیت شهروندان مسئول و اخلاق مدار ایفا کند. بر این اساس، توجه نظام مند به کیفیت، تنوع و تناسب فعالیت های فرهنگی–پرورشی با ویژگی های رشدی دانش آموزان، از الزامات اساسی برای ارتقای اثربخشی تربیت اخلاقی در نظام آموزشی به شمار می آید. این پژوهش می تواند مبنایی برای برنامه ریزی آموزشی و سیاست گذاری تربیتی در جهت تقویت رشد اخلاقی دانش آموزان فراهم آورد.