مهارت های ارتباطی و اجتماعی بین دانش آموزان ابتدایی در مدرسه

آموزش و پرورش به عنوان نهادی با کارکردهای جامعه پذیری، فرهنگ پذیری، آموزش علوم و فنون با بهره گیری از مواریث دینی و فرهنگی درکنار یافته های علمی اندیشمندان و صاحب نظران بیشترین مسئولیت را در قبال ایجاد مهارت ها و توانمندی ها، انتقال ارزش های دینی و ملی بر عهده دارد. (قربانی, ۱۳۸۹) مدرسه همواره مهم ترین وسیله انتقال ثروت از نسلی به نسل دیگر است. این معنا امروزه حتی بیشتر از زمان های گذشته مصداق دارد چون خانواده به مثابه حامل سنت و تربیت بر اثر توسعه زندگی اقتصادی جامعه های امروزی بسیار تضعیف شده. بدین ترتیب تداوم و سلامت جامعه انسانی اینک بیشتر از گذشته به مدرسه وابسته است. مدرسه برای بیشتر انسان هایی که در سنین تعلیم و بعد از آن قرار دارند شناخته شده است و همه از و جود چنین نهادی در سراسر جهان آگاه هستند. اما آنچه که ما در این جا قصد تجزیه و تحلیل آن را داریم، مدرسه ای است درون مدارس رسمی، که آن را مدرسه نامرئی نامیده ایم. در این مدارس، تعلیم و تربیت جریان دارد و صورت می پذیرد، اما دارای ویژگیهای آشکار و بارزی نیست که بتوان آن را به سادگی تشخیص داد. در حقیقت، در مدارس نامرئی، فرزندان یک کشور از طریق ارتباط با یکدیگر اطلاعات دریافت می کنند و در جریان تعلیم و تربیت خاصی که به طور معمول برنامه ریزی و از پیش تعیین نشده است، قرار می گیرند. برای این که کارکرد این مدرسه را دقیق تر بررسی کنیم آن را در قالب ارتباط اطلاعاتی بین عناصر موجود در مدرسه یعنی دانش آموزان مورد بررسی قرار می دهیم. اما پیش از این اطلاعات توصیفی کلی از این مدرسه به دست می دهیم: مدرسه نامرئی مدرسه ای درون مدارس رسمی ماست.