یادگیری بازی محور: از سازوکارهای ذهنی تا طراحی محیط های یادگیری کارآمد در مدرسه

یادگیری بازی محور، با تکیه بر هم راستایی ذاتی سازوکارهای ذهنی انسان با فعالیت های بازیگون، رویکردی بنیادین برای بازتعریف فرآیند یادگیری در مدارس معاصر ارائه می دهد. اهمیت این پارادایم از ناکارآمدی نسبی روش های انتقال صرف محتوا در برانگیختن کنجکاوی، تداوم تلاش و تعمیق درک فراگیران نشات می گیرد. بیان مسئله محوری مقاله بر این تناقض متمرکز است که با وجود درک روزافزون از مکانیسم های شناختی و عاطفی فعال شده در حین بازی، مانند سیستم های پاداش مغز، حالت جریان و درگیری شناختی، طراحی محیط های یادگیری رسمی غالبا بی ارتباط با این یافته ها پیش می رود. در نتیجه، شکافی قابل توجه بین دانش تولیدشده در حوزه های علوم اعصاب شناختی و روان شناسی یادگیری، با اقدامات عملی در طراحی فضای آموزشی، انتخاب محتوا و شیوه های ارزشیابی در مدارس وجود دارد. این شکاف منجر به اتلاف پتانسیل عظیم بازی ها در تسهیل یادگیری معنادار، تقویت حافظه بلندمدت و پرورش مهارت های حل مسئله شده است. بنابراین، هدف این مقاله، ایجاد پلی میان این دو عرصه است. مقاله حاضر با تحلیل سازوکارهای ذهنی درگیر در تجارب بازی موفق، به استخراج اصول طراحی اثربخش می پردازد. این اصول، راهنمای خلق محیط های یادگیری پویا، انعطاف پذیر و پاسخگو در مدرسه خواهند بود؛ محیط هایی که نه تنها محتوا، که فرآیندهای تفکر و شایستگی های پایه یادگیری را از طریق فعالیت های برنامه ریزی شده بازی محور توسعه می دهند. در نهایت، چارچوبی ارائه می شود که انتقال از تئوری های شناختی به طراحی عملی فضاها، منابع و تعاملات در محیط مدرسه را امکان پذیر می سازد.

کلیدواژه ها:

یادگیری بازی محور ، سازوکارهای ذهنی ، طراحی محیط یادگیری ، علوم اعصاب شناختی ، مدرسه