یادگیری از طریق بازی: بنیان های روان شناسی تربیتی و دلالت های کاربردی برای نظام آموزش و پرورش

یادگیری از طریق بازی به عنوان یک پارادایم نوین آموزشی، ریشه در اصول روان شناسی تربیتی داشته و پیامدهای کاربردی مهمی برای نظام های آموزش و پرورش معاصر دارد. این مقاله به بررسی مبانی نظری این رویکرد و تاثیرات عملی آن در محیط های یادگیری رسمی می پردازد. اهمیت این موضوع در توانایی ذاتی بازی برای فعال سازی سازوکارهای شناختی، عاطفی و اجتماعی یادگیری نهفته است که در رویکردهای سنتی آموزش کمتر مورد توجه قرار گرفته است. مبانی روان شناختی این مطالعه مبتنی بر نظریه های رشد شناختی پیاژه، رویکرد ساختن گرایی ویگوتسکی و نظریه خودتعیین گری دسی و رایان است. از منظر کاربردی، یافته های پژوهش نشان می دهد که یادگیری از طریق بازی می تواند به بهبود حل مساله، تقویت انگیزه درونی و توسعه مهارت های همکاری در دانش آموزان منجر شود. مساله محوری این پژوهش، شناسایی راهکارهای عملی برای غلبه بر موانع اجرایی مانند کمبود منابع، مقاومت فرهنگی و نیاز به بازآموزی معلمان است. این تحقیق چارچوبی نظام مند برای اجرای موثر یادگیری از طریق بازی ارائه می دهد که شامل مولفه های طراحی محیط یادگیری تعاملی، توسعه محتوای از طریق بازی و ارزیابی فرآیندمحور است. همچنین به دلالت های سیاستی برای بازنگری در برنامه های درسی و نظام های ارزشیابی اشاره دارد.

کلیدواژه ها:

یادگیری از طریق بازی ، روان شناسی تربیتی ، نظریه های رشد شناختی ، طراحی محیط یادگیری ، تحول آموزشی