فناوری به مثابه بستری برای شکل گیری و بازآفرینی هویت یادگیرنده

هدف این مقاله، عبور از نگاه صرفا ابزاری به فناوری و بررسی نقش آن به عنوان یک بستر یا زیست جهان در فرآیند شکل گیری و بازآفرینی هویت یادگیرنده است. در این راستا، مسئله اصلی چگونگی تاثیر تعاملات مبتنی بر فناوری های دیجیتال بر ساخت، ابراز و دگرگونی ابعاد هویتی فرد در نقش یک یادگیرنده است. پژوهش حاضر با روشی کیفی و رویکرد مرور تحلیلی-تفسیری نگاشته شده است. یافته ها نشان می دهد فناوری های معاصر، به ویژه فضای مجازی و محیط های یادگیری شخصی سازیشده، تنها ابزاری برای تسهیل آموزش نیستند، بلکه زمینه ساز پیدایش فضاهای سوم، چندصدایی و مشارکتی هستند که در آنها یادگیرنده از طریق کنشگری، بازنمایی خود و عضویت در جوامع عمل، به طور مستمر در حال ساختن و بازسازی هویت خویش است. این فرآیند، مولفه هایی چون عاملیت، تعلق، روایت پردازی دیجیتال از خود و سواد هویتی را پررنگ می سازد. در نتیجه، فناوری دیگر حاشیه ای بر فرآیند یادگیری نیست، بلکه به بافتی تبدیل شده که در تاروپود تجربه زیسته یادگیرنده تنیده شده و امکان بازاندیشی در خود و نقش یادگیرندگی را فراهم می آورد. این دیدگاه، پیامدهای مهمی برای طراحی محیط های یادگیری و بازتعریف مربیگری در عصر دیجیتال دارد.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، هویت یادگیرنده ، زیست جهان دیجیتال ، عاملیت ، بازنمایی خود