مدیریت زمان و افزایش بهره وری در کلاس های درس

مدیریت زمان در محیط های آموزشی به عنوان یکی از مولفه های محوری در ارتقای کیفیت تدریس و یادگیری شناخته می شود. در بستر آموزش ابتدایی، که فرصت های یادگیری محدود و حساس اند، توانایی معلم در سازمان دهی زمان و توزیع موثر فعالیت های آموزشی نقش تعیین کننده ای در ایجاد یادگیری فعال و پایدار دارد. پژوهش های اخیر نشان داده اند که مدیریت زمان موثر در کلاس درس می تواند نه تنها بر افزایش تمرکز و عملکرد تحصیلی دانش آموزان تاثیر بگذارد، بلکه احساس خودکارآمدی معلم و رضایت شغلی وی را نیز ارتقا دهد. این مقاله با هدف بررسی راهکارهای علمی و عملی برای مدیریت زمان آموزشی و افزایش بهره وری در فرآیند تدریس تدوین شده است. چارچوب نظری پژوهش بر مفهوم خودتنظیمی آموزشی، نظریه خودکارآمدی بندورا، و اصول بهره وری شناختی مبتنی بر نظریه ویگوتسکی استوار است. نتایج بررسی ها نشان می دهد که برنامه ریزی زمانی ساخت یافته، استفاده از بازخوردهای سریع و طراحی فعالیت های هدفمند، نه تنها باعث کاهش اتلاف وقت آموزشی می شود، بلکه شرایط را برای یادگیری فعال، تعامل موثر و تقویت انگیزش درونی دانش آموزان فراهم می آورد. بنابراین، مدیریت زمان را می توان به عنوان یک ابزار بنیادین برای ارتقای کیفیت تدریس و اثربخشی نظام آموزشی تلقی کرد. این مقاله توصیه می کند که در چارچوب توسعه حرفه ای معلمان، آموزش مهارت های مدیریت زمان و سازمان دهی کلاس درس جایگاهی محوری پیدا کند، تا معلمان بتوانند بیشترین بهره را از زمان محدود آموزشی در جهت رشد شناختی و هیجانی دانش آموزان حاصل کنند.

کلیدواژه ها:

بهره وری ، کلاس درس ، مدیریت