بررسی اثربخشی روش «آموزش فعال» بر افزایش تمرکز و یادگیری دانش آموزان دوره اول ابتدایی

هدف اصلی این مقاله، بررسی و تحلیل اثربخشی روش «آموزش فعال» بر افزایش میزان تمرکز و ارتقای سطح یادگیری دانش آموزان دوره اول ابتدایی است. با توجه به چالش های موجود در روش های سنتی تدریس، نظیر کاهش انگیزه، مشکلات توجه و تمرکز، و سطح پایین درک مطلب در کودکان، این مطالعه با رویکردی مروری و کتابخانه ای انجام شده است تا نشان دهد که چگونه درگیری مستقیم دانش آموز در فرآیند یادگیری می تواند این موانع را رفع کند. در این راستا، تمامی داده های مورد نیاز از طریق مطالعه و گردآوری اطلاعات از منابع معتبر علمی شامل کتاب ها، مقالات پژوهشی، پایان نامه ها و اسناد آموزشی مرتبط با موضوع استخراج و مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته های حاصل از این مقاله نشان دادند که آموزش فعال تاثیر چشمگیری بر افزایش سطح تمرکز و توجه کلاسی دانش آموزان دارد؛ به طوری که تعامل مستمر و مشارکت در فعالیت ها، مانع از خستگی ذهنی زودرس و حواس پرتی می شود. همچنین، نتایج بیانگر آن است که این روش با انتقال یادگیری از سطح حفظیات به سطوح بالای شناختی، باعث درک عمیق تر مفاهیم و ماندگاری بیشتر اطلاعات در حافظه بلندمدت می شود. علاوه بر ابعاد شناختی، آموزش فعال نقش مهمی در توسعه مهارت های اجتماعی، عاطفی و تقویت اعتماد به نفس دانش آموزان ایفا می کند. بنابراین پیاده سازی روش آموزش فعال در کلاس های دوره اول ابتدایی، راهکاری ضروری و کارآمد برای بهبود کیفیت آموزش و تربیت نسری باهوش، باانگیزه است.

کلیدواژه ها:

آموزش فعال ، تمرکز ، یادگیری ، دانش آموزان دوره اول ابتدایی ، روش مروری