یادگیری بازی محور: از مبانی شناختی تا کاربست آموزشی در محیط مدرسه

یادگیری بازی محور، به عنوان پارادایمی نوین در عرصه ی تعلیم و تربیت، با استقرار بازی در قلب فرآیند یادگیری، تحولی اساسی در رویکردهای آموزشی سنتی ایجاد کرده است. اهمیت و ضرورت پرداختن به این مقوله، از نیاز فزاینده ی نظام های آموزشی به روش هایی انگیزشی و کارآمد برای مواجهه با چالش هایی همچون کاهش تمرکز و تعامل دانش آموزان و شکاف میان آموزش نظری و مهارت های کاربردی زندگی نشات می گیرد. بیان مسئله ی کلیدی مقاله حول این محور می چرخد که چگونه می توان مبانی شناختی مستحکم، از جمله نظریه های سازنده گرایی، جریان و خودتعیین گری، را به شکلی موثر به طراحی و اجرای تجربیات یادگیری بازی محور در بافت واقعی و پیچیده ی محیط مدرسه پیوند زد. با وجود پشتوانه ی نظری غنی در حوزه ی علوم شناختی درباره ی تاثیر بازی بر مکانیسم های توجه، حافظه و حل مسئله، اغلب شکافی قابل ملاحظه بین این دانش و کاربست عملی آن در کلاس درس مشاهده می شود. بسیاری از کوشش های صورت گرفته، فاقد عمق نظری لازم بوده و به استفاده ی ابزاری و سطحی از عناصر بازی محدود می شوند، بدون آن که به طور نظام مند فرایندهای شناختی یادگیرنده را درگیر و تقویت نمایند. بنابراین، این مقاله درصدد است تا با تحلیل این شکاف، چارچوبی یکپارچه ارائه دهد که مسیر روشنی را از مبانی شناختی تاییدشده تا طراحی، اجرا و ارزیابی فعالیت های بازی محور اثربخش در مدرسه ترسیم کند. هدف نهایی، توانمندسازی معلمان و طراحان آموزشی برای خلق محیط هایی پویا و جذاب است که در آن بازی، نه به عنوان یک مکمل تفننی، بلکه به مثابه ی یک راهبرد اصلی برای تسهیل یادگیری عمیق و پایدار به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری بازی محور ، مبانی شناختی ، کاربست آموزشی ، طراحی فعالیت ، محیط مدرسه