یادگیری مبتنی بر بازی های نقش آفرینی: تقویت مهارت های اجتماعی و شناختی در کلاس در

یادگیری مبتنی بر بازی های نقش آفرینی به عنوان یک روش تعاملی و فراگیر، پتانسیل قابل توجهی برای پرورش همزمان مهارت های اجتماعی و شناختی دانش آموزان در محیط کلاس درس دارد. اهمیت این رویکرد از نیاز مبرم نظام های آموزشی به روش هایی نشات می گیرد که فراتر از انتقال محتوای صرف، بتوانند توانایی های پیچیده ای همچون همدلی، حل تعارض، تفکر انتقادی و انعطاف پذیری ذهنی را تقویت کنند. بیان مسئله اصلی این مقاله بر این چالش استوار است که علی رغم شناخت نظری نسبت به تاثیرات مثبت بازی های نقش آفرینی، اغلب فقدان یک چارچوب ساختاریافته و ادغام شده با اهداف درسی برای بهره گیری موثر از آن در کلاس های درس معمول مشاهده می شود. بسیاری از فعالیت های آموزشی موجود، فرصت های محدودی برای درگیر کردن عمیق عاطفی و شناختی دانش آموزان در موقعیت های شبیه سازی شده زندگی واقعی فراهم می آورند. در این میان، بازی نقش آفرینی با قرار دادن افراد در نقش ها، سناریوها و دیدگاه های متفاوت، بستری منحصر به فرد برای تمرین و درونی سازی مهارت های میان فردی و فرآیندهای تفکر سطح بالا ایجاد می کند. با این حال، تبدیل این پتانسیل به یک ابزار آموزشی اثربخش مستلزم طراحی آگاهانه ای است که عناصر بازی را با اصول روان شناسی اجتماعی و شناختی تلفیق نماید. بنابراین، این مقاله در پی تبیین مبانی نظری و ارائه راهبردهای عملی برای طراحی و اجرای هدفمند بازی های نقش آفرینی در برنامه درسی است، به گونه ای که به طور سیستماتیک به تقویت مهارت های اجتماعی مانند ارتباط موثر و کار گروهی، و مهارت های شناختی مانند تحلیل و خودتنظیمی بپردازد.

کلیدواژه ها:

بازی های نقش آفرینی ، مهارت های اجتماعی ، مهارت های شناختی ، طراحی آموزشی ، کلاس درس