تبیین نقش روش های فعال تدریس و فناوری های نوین در ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری

این پژوهش با هدف تبیین نقش روش های فعال تدریس و فناوری های نوین در ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری و تحقق اهداف تعلیم و تربیت معاصر انجام شده است. با توجه به تحولات سریع علمی، اجتماعی و فناورانه، نظام های آموزشی ناگزیر از بازنگری در رویکردها و روش های سنتی آموزش هستند. در این میان، روش های فعال تدریس با تاکید بر یادگیری دانش آموزمحور، مشارکت فعال و تعامل مستمر، به عنوان یکی از موثرترین راهکارها برای تعمیق یادگیری و پرورش مهارت های قرن بیست ویکم مطرح شده اند. نتایج بررسی های نظری و پژوهشی نشان می دهد که به کارگیری روش های فعال تدریس موجب افزایش ماندگاری یادگیری، تقویت تفکر انتقادی، خلاقیت و مهارت حل مسئله در دانش آموزان می شود و هم زمان انگیزش تحصیلی و مشارکت کلاسی را بهبود می بخشد. همچنین، هوشمندسازی مدارس و استفاده هدفمند از فناوری های نوین آموزشی می تواند زمینه دسترسی عادلانه تر به فرصت های یادگیری، تنوع بخشی به شیوه های تدریس و ارتقای تعاملات آموزشی را فراهم سازد. با این حال، یافته ها نشان می دهد که موفقیت در این مسیر مستلزم رویکردی جامع و متوازن است که در آن فناوری در خدمت اهداف تربیتی و انسانی آموزش قرار گیرد. نقش معلمان به عنوان عاملان اصلی تغییر، توانمندسازی حرفه ای آنان و سیاست گذاری آموزشی منسجم، از عوامل کلیدی در تحقق آموزش باکیفیت و عادلانه به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

تدریس ، یادگیری ، رویکرد فعال ، فناوری ، فناوری های آموزشی