تحلیل کیفی الزامات، چالش ها و پیامدهای هوشمندسازی مدارس

هوشمندسازی مدارس به عنوان یکی از رویکردهای نوین تحول در نظام آموزش و پرورش، در سال های اخیر توجه سیاست گذاران و پژوهشگران آموزشی را به خود جلب کرده است. این پژوهش با هدف بررسی وضعیت فعلی استفاده از فناوری های نوین در مدارس و تحلیل الزامات، چالش ها و پیامدهای هوشمندسازی، با رویکردی کیفی انجام شده است. روش پژوهش بر تحلیل کیفی داده ها و استفاده از مصاحبه های نیمه ساختاریافته با متخصصان، مدیران و معلمان آگاه به حوزه آموزش و فناوری استوار بوده و داده ها با روش تحلیل مضمون مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوشمندسازی مدارس در عمل با نابرابری های قابل توجهی همراه است؛ به گونه ای که تفاوت در زیرساخت های فناورانه، سطح مهارت های دیجیتال معلمان و دسترسی دانش آموزان به ابزارهای آموزشی، منجر به شکل گیری شکاف دیجیتال در نظام آموزشی شده است. همچنین، تاکید بیش از حد بر تجهیزات سخت افزاری و غفلت از ابعاد تربیتی، فرهنگی و انسانی آموزش، از موانع اصلی تحقق هوشمندسازی اثربخش محسوب می شود. نتایج حاکی از آن است که فناوری های آموزشی در صورت به کارگیری هدفمند و هماهنگ با برنامه درسی، می توانند موجب ارتقای کیفیت یادگیری، افزایش مشارکت فعال دانش آموزان و تقویت مهارت های قرن بیست ویکم شوند. در نهایت، این پژوهش بر ضرورت اتخاذ رویکردی جامع و متوازن در هوشمندسازی مدارس تاکید دارد؛ رویکردی که در آن توانمندسازی معلمان، توسعه عادلانه زیرساخت ها، سیاست گذاری منسجم و توجه به اهداف تربیتی، به عنوان پیش شرط های اساسی تحول پایدار در نظام آموزش و پرورش مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوشمندسازی ، مدرسه ، مدارس هوشمند ، فناوری