اثربخشی کاربرد مطالعات موردی در آموزش عالی: مروری جامع بر شواهد پژوهشی

پژوهش حاضر با هدف مرور جامع اثربخشی استفاده از مطالعات موردی در تدریس دانشگاهی انجام شده است. روش پژوهش مبتنی بر مرور نظام مند ادبیات پژوهشی در پایگاه های معتبر علمی با تمرکز بر تحقیقات منتشر شده در پنج سال اخیر بوده است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که استفاده از مطالعات موردی در آموزش عالی تاثیر معناداری بر توسعه مهارت های تفکر انتقادی، حل مسئله و تصمیم گیری دانشجویان دارد. شواهد پژوهشی حاکی از آن است که این روش تدریسی با پل زدن میان نظریه و عمل، باعث تقویت درک عمیق تر مفاهیم و افزایش انگیزه و مشارکت فعال دانشجویان می شود. تحلیل های انجام شده نشان می دهد اثربخشی مطالعات موردی در رشته های مختلف متفاوت بوده و بیشترین تاثیر در رشته های کاربردی همچون مدیریت، پزشکی، و حقوق مشاهده شده است. طراحی دقیق مطالعات موردی، تسهیلگری موثر استاد، و مشارکت فعال دانشجویان از عوامل کلیدی موفقیت این روش آموزشی محسوب می شوند. چالش های اصلی شامل زمان بر بودن اجرا، دشواری ارزیابی عملکرد فردی دانشجویان، و نیاز به مهارت های تسهیلگری پیشرفته در مدرسان است. این پژوهش با ارائه پیشنهادهایی برای کاربست موثر مطالعات موردی در محیط های آموزشی، زمینه را برای ارتقای کیفیت تدریس در آموزش عالی فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

مطالعات موردی ، آموزش عالی ، اثربخشی تدریس ، یادگیری فعال ، تفکر انتقادی