چارچوب فنی – اداری شهرداری برای مدیریت و بازیافت پسماند ساختمانی در پروژه های بازآفرینی شهری

در پروژه های بازآفرینی شهری که در هسته های متراکم و بافت های فرسوده صورت می گیرند مدیریت پسماندهای عمرانی به دلیل محدودیت های شدید فضایی و معابر کم عرض از یک وظیفه ساده خدماتی به یک بحران پیچیده لجستیکی و زیست محیطی تبدیل شده است. این مقاله با اتکا به مطالعات اسنادی در پایگاه های علمی معتبر نظیر سیویلیکا و بررسی شیوه نامه های اجرایی وزارت کشور چارچوبی نوین و فنی اداری را پیشنهاد می دهد که در آن مدیریت پسماند نه به عنوان مرحله پایانی بلکه به مثابه پیش شرط اصلی در فرآیند اداری صدور پروانه ساختمانی تعریف می شود. بر اساس این رویکرد شهرداری ها موظف هستند با بهره گیری از مدل های نوین نظارتی پیش از آغاز هرگونه عملیات تخریب نقشه های مدیریت مواد را از سازندگان مطالبه کنند تا از اختلاط مصالح ارزشمند ساختمانی جلوگیری شود. این چارچوب عملیاتی با تکیه بر مفاهیم بازیافت در محل و ایجاد زنجیره تامین مصالح ثانویه راهکارهایی را ارائه می دهد که طی آن ساختمان های قدیمی به عنوان بانک های مصالح برای پروژه های جدید شهری نگریسته می شوند. با اجرای این مدل فرآیندهای سنتی حمل و نقل حذف شده و جای خود را به لایه بندی فنی تخریب و پردازش در مبدا می دهند. یافته های تحقیق نشان می دهد که ادغام نظارت های پلیس ساختمان با سامانه های بارنامه الکترونیک و منوط کردن پایان کار به تاییدیه مراکز بازیافت استاندارد می تواند علاوه بر کاهش هزینه های تمام شده پروژه های بازآفرینی پایداری محیط زیست شهری را تضمین نماید و بهره وری عملیاتی شهرداری ها را در مواجهه با توده های عظیم نخاله به طور چشمگیری ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، اقتصاد چرخشی ، پسماند ساختمانی ، لجستیک معکوس ، نوسازی پایدار