از دانستن تا توانستن: تحول رویکردهای آموزشی در عصر نو

تحولات شتابان علمی، فناوری و اجتماعی در عصر نو، نظام های آموزشی سنتی را با چالش های جدی مواجه کرده است. نظام های آموزشی گذشته عمدتا بر انتقال دانش و حفظ اطلاعات تمرکز داشتند و یادگیرندگان نقش غیرفعال دریافت کننده محتوا را ایفا می کردند. این رویکرد، هرچند در بستر جوامع صنعتی و سنتی تا حدودی کارآمد بود، اما در محیط های پیچیده و متغیر امروز قادر به پرورش یادگیرندگان توانمند و آماده برای مواجهه با چالش های واقعی نیست. مقاله حاضر با بررسی تحول رویکردهای آموزشی، مسیر گذار از «دانستن» به «توانستن» را تحلیل می کند و اهمیت توانمندسازی یادگیرنده در توسعه فردی و اجتماعی را مورد توجه قرار می دهد.در این پژوهش، مبانی نظری شامل نظریه های سنتی و نوین یادگیری، یادگیری فعال و مشارکتی، یادگیری مبتنی بر مسئله و مهارت محور، فناوری های نوین، پرورش مهارت های شناختی و اجتماعی، یادگیری مادام العمر، تفکر انتقادی و حل مسئله، نقش معلم و ارزشیابی آموزشی بررسی شده است. یافته ها نشان می دهد که رویکردهای نوین آموزشی، با تاکید بر فعالیت، مشارکت، تجربه عملی و به کارگیری مهارت ها، توانایی یادگیرنده را برای مواجهه با مسائل پیچیده و تغییرات سریع افزایش می دهند. فناوری های نوین و ابزارهای دیجیتال نیز نقش مهمی در فعال سازی یادگیری، شخصی سازی مسیر آموزشی و فراهم کردن بازخورد مستمر ایفا می کنند.نتایج این پژوهش نشان می دهد که تحول نظام های آموزشی و تمرکز بر آموزش توانمند، نه تنها کیفیت یادگیری و توانایی های عملی یادگیرندگان را ارتقا می دهد، بلکه موجب توسعه اجتماعی و اقتصادی پایدار در جوامع می شود. بنابراین، آموزش نوین باید از انتقال صرف دانش فراتر رود و یادگیرنده را به کنشگری فعال و توانمند در زندگی حرفه ای و اجتماعی تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

آموزش توانمند ، یادگیری فعال ، مهارت محوری ، تفکر انتقادی ، تحول آموزشی