نقش روش های فعال تدریس و برخورد معلم در تقویت هوش سیاسی، هوش مذهبی و مهارت های زندگی دانش آموزان

هدف این پژوهش، بررسی نقش روش های فعال تدریس و سبک برخورد و تعامل معلم با دانش آموزان در تقویت مولفه های هوش سیاسی، هوش مذهبی و مهارت های زندگی آنان است. در دنیای متغیر امروز، نظام های آموزشی باید فراتر از انتقال صرف دانش، به تربیت شهروندانی فعال، مسئولیت پذیر و دارای تعاملات موثر اجتماعی بپردازند. این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و اسنادی، به بررسی مبانی نظری و یافته های پژوهش های پیشین در این حوزه ها پرداخته است. نتایج نشان می دهد که استفاده از روش های فعال تدریس، که مبتنی بر مشارکت، حل مسئله و یادگیری اکتشافی هستند، بستری مناسب برای توسعه تفکر انتقادی (مولفه کلیدی هوش سیاسی)، معنابخشی به باورهای دینی (هوش مذهبی) و کسب مهارت های ارتباطی و تصمیم گیری (مهارت های زندگی) فراهم می آورد. همچنین، سبک برخورد معلم-به ویژه رویکردهای دموکراتیک، حمایت گر و مبتنی بر احترام متقابل-به طور مستقیم بر اعتمادبه نفس دانش آموز، شکل گیری هویت دینی و توانایی او در تعاملات سیاسی و اجتماعی تاثیرگذار است. این مقاله استدلال می کند که هم افزایی میان رویکردهای تدریس و کیفیت تعامل معلم، عاملی محوری در پرورش ابعاد سه گانه هوش مورد نظر برای زیستن در جامعه پیچیده معاصر است.

کلیدواژه ها:

روش های فعال تدریس ، برخورد معلم ، تعامل معلم-دانش آموز ، هوش سیاسی ، هوش مذهبی ، مهارت های زندگی ، روان شناسی تربیتی.