بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر بازی های دیجیتال بر انگیزش و یادگیری دانش آموزان

در عصر دیجیتال، نظام های آموزشی به طور فزاینده ای به دنبال ادغام فناوری های نوین برای افزایش اثربخشی تدریس و یادگیری هستند. در این میان، آموزش مبتنی بر بازی های دیجیتال به عنوان یک رویکرد نویدبخش مورد توجه قرار گرفته است. این مقاله نظری با هدف ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی برای بررسی تاثیر این گونه بازی ها بر انگیزش و یادگیری دانش آموزان نگاشته شده است. بیان مسئله حول محور چالش سنتی حفظ انگیزش و درگیر کردن فعالانه یادگیرندگان در فرآیند آموزش می چرخد. بازی های دیجیتال آموزشی، با بهره گیری از عناصری مانند بازخورد فوری، چالش های سطح بندی شده، روایت گری و شبیه سازی، پتانسیل غنی ای برای ایجاد محیط های یادگیری جذاب دارند (Clark et al., ۲۰۱۶). مرور ادبیات نشان می دهد که مبانی نظری این حوزه ریشه در نظریه های انگیزشی مانند نظریه خودتعیین گری (Ryan & Deci, ۲۰۰۰) و نظریه جریان (Csikszentmihalyi, ۱۹۹۰) و نیز نظریه های یادگیری ساختارگرایی دارد. بر این اساس، چارچوب مفهومی پیشنهادی این مقاله، برهم کنش سه عنصر کلیدی «ویژگی های بازی» (مانند تعامل، چالش و تخیل)، «فرآیندهای روان شناختی یادگیرنده» (مانند درگیری شناختی، خودکارآمدی و احساس شایستگی) و «بروندادهای یادگیری» (شامل افزایش انگیزش درونی، بهبود درک مفهومی و تقویت مهارت های حل مسئله) را ترسیم می کند. این چارچوب مسیرهای علی احتمالی را که از طریق آنها بازی های دیجیتال می توانند بر انگیزش و یادگیری تاثیر بگذارند، مشخص می سازد. کاربرد این چارچوب در بهبود عملکرد تحصیلی، طراحی و ارزیابی بازی های آموزشی هدفمندتر را تسهیل می کند. با این حال، علیرغم مزایای آن از جمله شخصی سازی یادگیری، محدودیت هایی چون نیاز به زیرساخت فنی، خطر تمرکز صرف بر جنبه سرگرمی، و چالش های مربوط به سنجش اثربخسی بلندمدت نیز مورد بحث قرار می گیرند. در نتیجه گیری بر لزوم پژوهش های تجربی بیشتر برای آزمون این چارچوب و همچنین توسعه بازی هایی که به صورت نظری مستحکم و با اهداف آموزشی واضح طراحی شده اند، تاکید می شود.واژگان کلیدی: آموزش مبتنی بر بازی های دیجیتال، انگیزش یادگیری، پیشرفت تحصیلی، چارچوب مفهومی، نظریه خودتعیین گری.