بررسی تاثیر استفاده از فناوری های نوین آموزشی بر یادگیری و مشارکت تحصیلی دانش آموزان

فناوری های نوین آموزشی به عنوان یکی از مهم ترین عوامل تحول در نظام های آموزشی معاصر مطرح شده اند و نقش بسزایی در بهبود فرآیند یادگیری و افزایش مشارکت تحصیلی دانش آموزان ایفا می کنند. این مقاله چارچوب مفهومی ای را ارائه می دهد که تاثیر استفاده از فناوری های نوین آموزشی را بر دو متغیر کلیدی یادگیری و مشارکت تحصیلی دانش آموزان بررسی می کند. فناوری های نوین شامل ابزارهای دیجیتال مانند سیستم های یادگیری آنلاین، شبیه سازی های آموزشی، و اپلیکیشن های تعاملی می باشند که به شیوه های متفاوتی می توانند فرآیند یادگیری را غنی تر ساخته و مشارکت فعال دانش آموزان را تشویق کنند (Johnson & Christensen, ۲۰۱۹).در این چارچوب، یادگیری به دو بعد شناختی و مهارتی تقسیم شده است که فناوری های نوین آموزشی به وسیله افزایش دسترسی به منابع، فراهم کردن بازخورد فوری و تسهیل یادگیری فردی توانایی ارتقاء این ابعاد را دارند (Mayer, ۲۰۰۹). مشارکت تحصیلی نیز با توجه به سه عامل شناختی، عاطفی و رفتاری مورد تحلیل قرار می گیرد و فناوری های نوین به عنوان محرکی برای افزایش انگیزه، بهبود ارتباطات بین معلم و دانش آموز و ارتقاء فضایی یادگیری مشارکتی شناخته می شوند (Fredricks, Blumenfeld, & Paris, ۲۰۰۴).همچنین چارچوب ارائه شده متغیرهای میانجی مانند خودتنظیمی یادگیری و رضایت از استفاده فناوری را در نظر گرفته است که می توانند بر میزان تاثیرگذاری فناوری های نوین بر یادگیری و مشارکت تحصیلی اثرگذار باشند (Zimmerman, ۲۰۰۲). علاوه بر این، نقش عوامل تعدیلی مانند دسترسی به فناوری و پشتیبانی معلمی نیز در این چارچوب لحاظ شده است تا به تفاوت های فردی و محیطی پاسخ داده شود.این چارچوب می تواند به عنوان پایه ای برای طراحی برنامه های آموزشی نوآورانه و سیاست گذاری در حوزه آموزش مدرن استفاده گردد و پژوهشگران را در مسیر تحلیل دقیق تر و کاربردی تر تاثیر فناوری های نوین آموزشی بر رفتار و عملکرد تحصیلی دانش آموزان یاری نماید.واژگان کلیدی : فناوری های نوین آموزشی، یادگیری، مشارکت تحصیلی، خودتنظیمی یادگیری، بازخورد فوری، آموزش دیجیتال، دانش آموزان