بررسی رابطه بین انگیزش تحصیلی، خودکارآمدی و عملکرد درسی دانش آموزان

پژوهش حاضر به بررسی رابطه بین انگیزش تحصیلی، خودکارآمدی و عملکرد درسی دانش آموزان می پردازد. انگیزش تحصیلی به عنوان نیروی محرکه اصلی جهت تحقق هدف های یادگیری و افزایش تلاش دانش آموزان مطرح است و توانایی او در حفظ انگیزش در رویارویی با موانع و چالش ها را تعیین می کند (Ryan & Deci, ۲۰۰۰). خودکارآمدی، به عنوان باور فرد نسبت به توانایی های خود در انجام وظایف تحصیلی، نقش کلیدی در فرآیند یادگیری و عملکرد تحصیلی دارد (Bandura, ۱۹۹۷). این مطالعه با استفاده از روش کمی و نمونه ای از دانش آموزان متوسطه انجام شد که ابزارهای استاندارد سنجش انگیزش تحصیلی، خودکارآمدی تحصیلی و عملکرد درسی در آن به کار گرفته شده است. داده ها توسط روش های آماری نظیر تحلیل مسیر و رگرسیون چندمتغیره تحلیل شدند تا روابط مستقیم و میانجیگری متغیرها بررسی شود. یافته ها نشان داد که انگیزش تحصیلی تاثیر مثبت و معنی داری بر عملکرد درسی دانش آموزان دارد. همچنین، خودکارآمدی تحصیلی هم به طور مستقیم بر عملکرد درسی اثر مثبت داشت و همچنین نقش میانجی بین انگیزش تحصیلی و عملکرد درسی را ایفا می کند، به این معنا که انگیزش تحصیلی از طریق افزایش باور به توانایی های یادگیری، عملکرد دانش آموزان را بهبود می بخشد (Schunk & Pajares, ۲۰۰۲). این نتایج بر اهمیت ارتقای هر دو عامل در برنامه های آموزشی تاکید دارند تا بتوان عملکرد تحصیلی را بهبود بخشید. پیشنهاد می شود در نظام های آموزشی، مداخلاتی طراحی شود که علاوه بر تحریک انگیزش، به تقویت خودکارآمدی دانش آموزان نیز توجه ویژه داشته باشند. واژگان کلیدی: انگیزش تحصیلی، خودکارآمدی، عملکرد درسی، باور به توانایی، میانجیگری، دانش آموزان.