پویایی های روان شناختی علاقه به یادگیری و نقش آن در شکوفایی عملکرد آموزشی

یادگیری زمانی به بالاترین سطح اثربخشی خود می رسد که دانش آموز با انگیزش درونی در فرایند آموزش درگیر شود. علاقه ذاتی به یادگیری موجب می شود فرد با تمرکز بیشتر، پشتکار بالاتر و نگرش مثبت تری به فعالیت های آموزشی بپردازد. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش علاقه درونی در ارتقای عملکرد تحصیلی و کیفیت یادگیری انجام شده است. مرور شواهد پژوهشی نشان می دهد که دانش آموزان برخوردار از انگیزه درونی، از راهبردهای شناختی پیشرفته تری استفاده می کنند، توانایی خودتنظیمی بالاتری دارند و در برابر دشواری های آموزشی مقاوم تر عمل می کنند. همچنین این نوع انگیزش با کاهش اضطراب تحصیلی، افزایش احساس شایستگی و تقویت مشارکت فعال در کلاس همراه است. نتایج نشان می دهد که تمرکز نظام آموزشی بر پرورش علاقه به یادگیری به جای تاکید صرف بر پاداش های بیرونی می تواند پیامدهای مثبت پایدار در پیشرفت تحصیلی ایجاد کند. بر این اساس، طراحی محیط های یادگیری حمایت گر و استفاده از روش های تدریس فعال به عنوان راهبردی کلیدی برای تقویت انگیزه درونی پیشنهاد می شود.