بررسی نقش ارزیابی توصیفی در تقویت خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش ارزیابی توصیفی در تقویت خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی شهرستان دالاهو در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. روش پژوهش از نوع تحقیق کاربردی – توصیفی همبستگی بوده و جامعه آماری شامل ۳۵۰۰ دانش آموز دوره ابتدایی بود که با استفاده از نمونه گیری تصادفی طبقه ای، تعداد ۳۲۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد خودتنظیمی یادگیری Zimmerman (۲۰۰۲) و پرسشنامه ارزیابی توصیفی طراحی شده بر اساس مدل Black & Wiliam (۱۹۹۸) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS تحلیل شد و برای آزمون فرضیه ها از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندمتغیره استفاده گردید. یافته ها نشان داد که بین ارزیابی توصیفی و خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان ارتباط مثبت و معنادار (r = ۰.۶۸, p < ۰.۰۱) وجود دارد و ارزیابی توصیفی می تواند تغییرات قابل توجهی در ابعاد برنامه ریزی، پایش و ارزیابی خودتنظیمی پیش بینی کند. نتایج حاکی از آن است که ارائه بازخورد مستمر و راهبردی توسط معلمان نقش مهمی در افزایش مهارت های یادگیری مستقل و خودتنظیمی دانش آموزان دارد.

کلیدواژه ها:

ارزیابی توصیفی ، خودتنظیمی یادگیری ، دانش آموزان ابتدایی ، بازخورد آموزشی