کاربرد تکنولوژی در علوم تربیتی

فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوعی، در سال های اخیر به عنوان عوامل کلیدی در تحول نظام آموزش و پرورش شناخته شده اند. این فناوری ها با ایجاد فرصت هایی برای شخصی سازی یادگیری، افزایش تعامل، و ارتقای کیفیت فرآیندهای آموزشی، بستر مناسبی برای پاسخگویی به نیازهای متغیر یادگیرندگان فراهم می کنند، در عصر گسترش فزاینده فناوری های هوش مصنوعی در تمامی عرصه های زندگی، رویکردی منفعلانه یا صرفا فنی به این پدیده، ناکافی و حتی خطرآفرین است. با پیشرفت سریع فناوری و ورود هوش مصنوعی به حوزه های مختلف علمی و حرفه ای، روان شناسی و علوم تربیتی نیز از این تحول بی نصیب نمانده اند. این مقاله با هدف بررسی نقش و تاثیر هوش مصنوعی در روان شناسی و علوم تربیتی نگاشته شده است. در این پژوهش سعی شده است تا با نگاهی جامع به کاربردهای هوش مصنوعی در حوزه های مختلف روان شناسی از جمله روان درمانی، ارزیابی روانی، آموزش و یادگیری، همچنین در نظام های تربیتی و آموزشی پرداخته شود. در کنار تحلیل مفاهیم نظری، از یافته های تجربی و پژوهش های پیشین نیز بهره گرفته شده تا تاثیرات مثبت و منفی این فناوری نوین به صورت عمیق بررسی گردد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند نقش بسزایی در بهبود فرایندهای تشخیص روانی، یادگیری فردی، طراحی محتوای آموزشی متناسب با نیازهای فراگیران و حتی ارتقاء اثربخشی شیوه های مشاوره و روان درمانی ایفا نماید. در عین حال، چالش هایی همچون تهدید حریم خصوصی، وابستگی بیش از حد به فناوری و کاهش تعاملات انسانی نیز مورد توجه قرار گرفته اند. در پایان با ارائه پیشنهاداتی برای بهره برداری هوشمندانه از این فناوری در چارچوب اخلاق حرفه ای، مسیر آینده این هم گرایی علمی ترسیم شده است.

کلیدواژه ها:

علوم تربیتی ، هوش مصنوعی ، روان شناسی