بررسی تاثیر فناوری های پوشیدنی بر آموزش دیسیپلین های ورزشی و حرکتی در نظام آموزشی

فناوری های پوشیدنی به عنوان یکی از دستاوردهای کلیدی عصر دیجیتال، امکانات گسترده ای را برای ارتقاء فرآیند آموزش ورزشی و علوم حرکتی در مدارس به ارمغان آورده اند. این دسته از فناوری ها شامل ابزارهایی نظیر ساعت های هوشمند، دستبندهای پایش فعالیت، حسگرهای بیومکانیکی و عینک های واقعیت افزوده هستند که به صورت لحظه ای اطلاعات دقیق و موثق از وضعیت فیزیولوژیکی و عملکرد حرکتی دانش آموزان ارائه می دهند. هدف این مقاله مرور کاربردهای فناوری های پوشیدنی به منظور بهبود آموزش مهارت های حرکتی و افزایش اثربخشی درس تربیت بدنی در محیط های آموزشی است. بر اساس مطالعات انجام شده در سال های اخیر، نتایج نشان می دهند که استفاده از این فناوری ها موجب افزایش انگیزه، بهبود ارزیابی مهارت ها، کاهش آسیب های ناشی از تمرینات نادرست و ایجاد بستری داده محور برای معلمان می گردد. همچنین، این فناوری ها امکان شخصی سازی تمرینات و برنامه های آموزشی متناسب با نیازهای فردی دانش آموزان را فراهم می آورند. با این حال، چالش هایی از جمله هزینه بالای تجهیزات، نیاز به آموزش معلمان، مسائل مرتبط با حریم خصوصی و محدودیت های فنی، به عنوان موانع جدی در این حوزه مطرح می شوند. این مقاله بر اهمیت طراحی راهکارهای محلی، ایجاد سیاست های حمایتی و آموزش تخصصی برای معلمان تاکید داشته و تلاش می کند تا از ظرفیت های بالقوه فناوری های پوشیدنی در آموزش ورزش و علوم حرکتی به بهترین نحو استفاده نماید.

کلیدواژه ها:

فناوری پوشیدنی ، تربیت بدنی ، علوم حرکتی ، مدارس ، ساعت های هوشمند ، حسگرهای حرکتی ، داده محوری آموزشی