بررسی تاثیر بازخورد های شفاهی معلم بر یادگیری دانش آموزان ابتدایی

هدف اصلی این نوشتار، تبیین نقش حیاتی و سازنده بازخوردهای شفاهی معلم به عنوان یکی از ارکان اصلی ارزشیابی توصیفی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی است. دوره ابتدایی به دلیل ویژگی های تحولی و حساسیت های عاطفی کودکان، بازه ای است که در آن تعاملات کلامی معلم بیشترین تاثیر را بر شکل گیری مفهوم «خودپنداره تحصیلی» دارد. این مقاله با رویکردی تحلیلی نشان می دهد که بازخوردهای شفاهی، فراتر از یک تایید یا تکذیب ساده، ابزاری پویا برای هدایت لحظه ای یادگیری (Scaffolding) هستند. یافته ها حاکی از آن است که بازخوردهای شفاهی «به موقع» و «توصیفی» با کاهش فاصله میان وضعیت موجود و وضعیت مطلوب دانش آموز، از تثبیت الگوهای غلط ذهنی جلوگیری می کنند. بر خلاف بازخوردهای کتبی که ممکن است با تاخیر ارائه شوند، بازخورد شفاهی به دلیل ماهیت دوسویه و امکان استفاده از زبان بدن و لحن عاطفی، منجر به افزایش درگیری ذهنی و تقویت خودکارآمدی در کودکان می شود. علاوه بر این، پژوهش نشان می دهد که اگر این بازخوردها بر «تلاش و فرآیند یادگیری» به جای «هوش و استعداد ذاتی» تمرکز کنند، تاب آوری تحصیلی دانش آموزان را در مواجهه با چالش های درسی به طور چشمگیری ارتقا می دهند. در نهایت، این مقاله نتیجه گیری می کند که اثربخشی بازخوردهای شفاهی در گرو آگاهی معلم از تفاوت های فردی و استفاده از کلمات هدفمند است. معلمانی که از بازخوردهای اصلاحی غیرمستقیم و تشویق های توصیفی استفاده می کنند، محیطی امن برای آزمون و خطا ایجاد کرده و در نتیجه، یادگیری عمیق و پایدار را در دانش آموزان نهادینه می سازند. ارتقای مهارت های ارتباطی معلمان در این زمینه، ضرورتی انکارناپذیر در تحول نظام آموزش ابتدایی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

بازخورد ، شفاهی ، معلم ، یادگیری ، دانش آموز ، دوره ابتدایی