بررسی تاثیر روش تدریس ایفای نقش بر یادگیری دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف واکاوی همه جانبه تاثیر روش تدریس ایفای نقش (Role-Playing) بر فرایند یادگیری، پیشرفت تحصیلی و رشد مهارت های فردی دانش آموزان در مقطع ابتدایی تدوین شده است. در نظام های آموزشی پویا، عبور از حافظه محوری و حرکت به سوی یادگیری تجربی، از ضرورت های اساسی تربیت نسل جدید محسوب می شود. این مطالعه با اتکا بر رویکرد نیمه آزمایشی، به بررسی این مسئله می پردازد که چگونه بازسازی موقعیت های عینی و ایفای نقش های اجتماعی می تواند مفاهیم پیچیده درسی را برای کودکان ملموس سازد. یافته های این بررسی نشان می دهد که بکارگیری نمایش در کلاس درس، فراتر از جنبه های سرگرمی، به عنوان یک راهبرد شناختی عمل کرده و با درگیر کردن همزمان ابعاد حسی، حرکتی و عاطفی دانش آموز، منجر به تعمیق درک مطلب و افزایش ماندگاری اطلاعات در حافظه بلندمدت می گردد. از منظر روان شناسی تربیتی، روش ایفای نقش با ایجاد بستری امن برای تمرین رفتارهای اجتماعی، اضطراب کلامی دانش آموزان را به شکل چشمگیری کاهش داده و خودپنداره تحصیلی آن ها را تقویت می کند. نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که دانش آموزان در این الگو، مهارت های همدلی، تفکر نقادانه و حل مسئله را در حین تجربه عملی نقش ها فرا می گیرند که این امر در مقایسه با روش های سنتی سخنرانی، پایداری رفتاری بیشتری ایجاد می کند. همچنین، این روش به دلیل ماهیت بازی گونه خود، انگیزه درونی دانش آموزان را برای مشارکت فعال در فعالیت های کلاسی برمی انگیزد و شکاف میان دانش تئوریک و مهارت های کاربردی را پر می کند. در نهایت، این پژوهش نتیجه می گیرد که روش ایفای نقش نه تنها یک ابزار آموزشی، بلکه رویکردی تربیتی برای پرورش شخصیت اجتماعی کودکان است که البته اثربخشی آن در گرو مهارت معلم در هدایت مرحله «بحث و تحلیل» پس از پایان نمایش است تا از این طریق، تجربیات نمایشی به مفاهیم ذهنی پایدار تبدیل شوند.

کلیدواژه ها:

روش تدریس ، ایفای نقش ، یادگیری ، دانش آموز ، دوره ابتدایی