بررسی رابطه ی بین خودتنظیمی در استفاده از شبکه های اجتماعی با عملکرد تحصیلی و فرسودگی تحصیلی در دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه بین خودتنظیمی در استفاده از شبکه های اجتماعی با عملکرد تحصیلی و فرسودگی تحصیلی در دانش آموزان انجام شد. این مطالعه به روش توصیفی-همبستگی اجرا شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر گیلانغرب در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ (حدود ۱۲۰۰ نفر) بود که از میان آنها ۲۹۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه محقق ساخته خودتنظیمی در شبکه های اجتماعی، پرسشنامه عملکرد تحصیلی فام و تیلور (۱۹۹۹) و پرسشنامه فرسودگی تحصیلی برسو (۲۰۰۷) بودند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین خودتنظیمی در استفاده از شبکه های اجتماعی با عملکرد تحصیلی رابطه مثبت و با فرسودگی تحصیلی رابطه منفی وجود دارد. همچنین خودتنظیمی توانایی پیش بینی معناداری برای هر دو متغیر عملکرد و فرسودگی تحصیلی نشان داد. نتایج بر ضرورت توجه به آموزش مهارت های خودتنظیمی در استفاده از فضای مجازی به عنوان یک راهبرد آموزشی-پرورشی موثر تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، شبکه های اجتماعی ، عملکرد تحصیلی ، فرسودگی تحصیلی ، دانش آموزان متوسطه ، گیلانغرب