یادگیری فعال و مشارکتی، روش های نوین برای پویایی کلاس

این مقاله به بررسی تحول پارادایم های آموزشی سنتی و تمرکز بر روش های یادگیری مشارکتی و فعال می پردازد. محور اصلی تحقیق بر سه راهبرد محوری یعنی یادگیری مبتنی بر پروژه ،یادگیری کاوشگری ،یادگیری مبتنی بر حل مسئله و آموزش معکوس متمرکز است. نشان داده می شود که یادگیری مشارکتی، با انتقال مسئولیت از معلم به دانش آموز، منجر به افزایش عمیق درک مفاهیم، توسعه مهارت های تفکر انتقادی و تقویت کار تیمی می گردد. در حالی که یادگیری مبتنی بر پروژه بر ساخت یک فرآورده ی نهایی تاکید دارد و کاوشگری مسیر کشف را می گشاید، آموزش معکوس با بهینه سازی زمان کلاس برای فعالیت های عمیق، این اهداف را تسهیل می کند. نتیجه گیری حاکی از آن است که ادغام ساختارمند این روش ها در برنامه درسی، زمینه ساز ایجاد تجربه ی یادگیری شخصی سازی شده، معنادار و مهارت محور است . اهمیت یادگیری فعال و مشارکتی در نظام آموزشی امروز، از آن جا ناشی می شود که این رویکرد دیگر صرفا یک «روش تدریس» نیست، بلکه ابزاری برای تحول بنیادین در تجربه ی یادگیری به شمار می آید. با مشارکت دادن دانش آموزان در فرآیند کشف و تحلیل، کلاس از حالت ایستا و حافظه محور به محیطی پویا، خلاق و انگیزه بخش تبدیل می شود. این شیوه سبب رشد مهارت های ارتباطی، تفکر انتقادی و مسئولیت پذیری در فراگیران می گردد؛ مهارت هایی که در زندگی حرفه ای و اجتماعی ضروری اند. افزون بر آن، نتایج متاآنالیز گسترده ای نشان داده است که یادگیری فعال، عملکرد تحصیلی را به طور میانگین ۶ درصد افزایش داده و احتمال مردودی را ۵۵ درصد کاهش می دهد. این پژوهش بر حسب هدف از نوع کاربردی است که جهت بررسی روش های پویایی کلاس درس از روش توصیی استفاده می کنیم. جهت دستیابی به هدف پژوهشی از مطالعات کتابخانه ای و منابعی از قبیل مقاله ها،ژورنال ها،سایت های SID،MAGIRANو ....استفاده شد.

کلیدواژه ها:

مشارکت ، یادگیری فعال ، کلاس ، شیوه یادگیری