بررسی رابطه آموزش مهارت های اجتماعی و عاطفی در کاهش اضطراب و بهبود عملکرد تحصیلی

موفقیت در یادگیری دانش آموزان به عوامل شناختی محدود نمی شود، بلکه مهارت های عاطفی و اجتماعی نیز در این فرآیند اهمیت زیادی دارند. مهارت های عاطفی شامل توانایی شناخت و مدیریت احساسات، همدلی و خودتنظیمی است، در حالی که مهارت های اجتماعی به توانایی کار تیمی، حل تعارض و برقراری ارتباط موثر با دیگران مربوط می شود. تحقیقات اخیر نشان می دهد که دانش آموزانی که این مهارت ها را فرا می گیرند، علاوه بر کاهش سطح اضطراب، توانایی تمرکز و مشارکت در فعالیت های آموزشی را نیز افزایش می دهند و در نتیجه به عملکرد تحصیلی بهتری دست می یابند. اهمیت یادگیری این مهارت ها در دوره ابتدایی محسوس تر است، چرا که این دوران پایه های عاطفی و اجتماعی فرد را شکل می دهد و مهارت های آموخته شده می توانند تاثیرات بلندمدتی در زندگی تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان داشته باشند. بررسی مطالعات داخلی و خارجی نشان می دهد که برنامه های آموزشی منظم برای توسعه مهارت های عاطفی و اجتماعی با استفاده از روش های فعال و مشارکتی، در کاهش اضطراب و افزایش انگیزه تحصیلی موثر هستند. این مقاله با مرور پژوهش های موجود در حوزه آموزش مهارت های عاطفی و اجتماعی در مدارس ابتدایی ایران، به تحلیل تاثیر این آموزش ها بر کاهش اضطراب و بهبود عملکرد تحصیلی می پردازد و روندها و الگوهای پژوهشی را بررسی کرده و نقاط قوت و ضعف مطالعات موجود را شناسایی می کند. همچنین، پیشنهادهایی برای اجرای موثر این برنامه ها ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مهارت های عاطفی ، مهارت های اجتماعی ، اضطراب دانش آموز ، عملکرد تحصیلی ، آموزش ابتدایی ، یادگیری مشارکتی