نقش مدیران مدارس در پیاده سازی سیاست های کلان آموزشی در سطح محلی

نقش مدیران مدارس به عنوان حلقه اتصال و مجری سیاست های کلان آموزشی در سطح محلی، عاملی تعیین کننده در موفقیت یا شکست اصلاحات آموزشی به شمار می رود. این مقاله با هدف مرور ادبیات موجود، به بررسی چالش ها، ضرورت ها و سازوکارهای اثرگذار در ایفای این نقش حیاتی می پردازد. مرور نظام مند متون نشان می دهد که مدیران مدارس در میانه تقابل «آنچه باید باشد» از نگاه سیاستگذاران و «آنچه هست» در واقعیت های پیچیده محلی قرار دارند. از یک سو، انتظار می رود آنان با بهره گیری از اختیارات فزاینده ناشی از سیاست های عدم تمرکز، مانند مدیریت مبتنی بر مدرسه، سیاست های ملی را با انعطاف و خلاقیت در بافت خاص مدرسه خود عملیاتی کنند. از سوی دیگر، آنان با موانع ساختاری گسترده ای چون کمبود منابع، نابرابری های عمیق اجتماعی، تنوع فرهنگی و نیازهای آموزشی فزاینده و متفاوت دانش آموزان روبرو هستند. در این میان، حرفه ای سازی مدیریت از طریق تدوین استانداردهای شفاف رهبری و ارائه برنامه های توسعه حرفه ای مبتنی بر شایستگی، به عنوان راهبردی کلیدی برای توانمندسازی مدیران شناسایی شده است. این فرآیند می تواند پلی بین نظریه و عمل ایجاد کند و مدیران را در تفسیر، تطبیق و اجرای سیاست ها با درنظرگیری الزامات محلی یاری رساند. این مرور ادبیات نتیجه می گیرد که تحقق اهداف کلان آموزشی، مستلزم بازتعریف نقش مدیر از «منشی اداری» به «رهبر آموزشی تحول آفرین» و همراهی این تحول با پشتیبانی نظام مند، منابع کافی و ایجاد فرهنگ پاسخگویی حمایتی در سطوح بالاتر است.

کلیدواژه ها:

رهبری آموزشی ، مدیریت مبتنی بر مدرسه ، اجرای سیاست آموزشی ، توسعه حرفه ای مدیران ، انطباق محلی ، عدم تمرکز.