بررسی رابطه بین مهارت مدیریت زمان معلمان و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین مهارت مدیریت زمان معلمان و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی در مدارس شهر همدان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه معلمان و دانش آموزان دوره ابتدایی مدارس دولتی شهر همدان در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ بود که بر اساس روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی، ۳۱۷ نفر معلم و ۵۰۰ نفر دانش آموز به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه استاندارد مهارت مدیریت زمان معلمان شامل مولفه های برنامه ریزی، اولویت بندی و کنترل زمان کلاس استفاده شد. پیشرفت تحصیلی دانش آموزان نیز بر اساس میانگین نمرات پایانی دروس فارسی و ریاضی سنجیده شد. روایی ابزار پژوهش با استفاده از نظر متخصصان تایید و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ ۰/۸۷ محاسبه گردید. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی و از طریق نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که بین مهارت مدیریت زمان معلمان و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که مولفه های مدیریت زمان، به ویژه برنامه ریزی، نقش معناداری در پیش بینی پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارند. بر اساس یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که ارتقای مهارت مدیریت زمان معلمان می تواند به بهبود کیفیت تدریس و افزایش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی منجر شود.

کلیدواژه ها:

مهارت مدیریت زمان ، پیشرفت تحصیلی ، معلمان ابتدایی