ارزیابی عوامل موثر بر ترک تحصیل دانش آموزان در مدارس فناوری محور

مدارس فناوری محور به عنوان یکی از نوآوری های آموزش مدرن، فرصت های قابل توجهی برای بهبود کیفیت یادگیری ارائه می دهند؛ اما در عین حال با چالش هایی مواجه هستند که می تواند منجر به ترک تحصیل دانش آموزان شود. ترک تحصیل در این مدارس، ناشی از عوامل چندگانه ای همچون نابرابری دیجیتال، ضعف در مهارت های یادگیری خودمحور، فشار روانی ناشی از آموزش آنلاین و عدم حمایت خانوادگی است. هدف اصلی این پژوهش، ارزیابی عوامل موثر بر ترک تحصیل در مدارس فناوری محور و ارائه راهکارهایی برای کاهش این پدیده است. اهمیت این موضوع در آن است که با افزایش وابستگی به فناوری در آموزش، نیاز به ایجاد سیاست ها و راهبردهای موثر برای حفظ دانش آموزان در این محیط ها بیشتر می شود. این پژوهش با استفاده از روش تحقیق تحلیلی–مروری، به بررسی ابعاد مختلف فردی، خانوادگی، مدرسه ای و زیرساختی–اجتماعی موثر بر ترک تحصیل پرداخته و راهکارهایی عملی برای رفع این چالش ها ارائه می کند. یافته های کلیدی نشان می دهد که با طراحی نظام های پایش زودهنگام، آموزش والدین، توانمندسازی معلمان، توسعه محتوای شخصی سازی شده و تقویت ارتباطات ترکیبی (حضوری و آنلاین)، می توان نرخ ترک تحصیل را کاهش داد. همچنین، تاکید بر عدالت دیجیتال و دسترسی برابر به ابزارهای فناوری، از دیگر عوامل کلیدی در کاهش این پدیده است. نتیجه گیری این پژوهش نشان می دهد که مدارس فناوری محور، با وجود چالش های موجود، ظرفیت های قابل توجهی برای ارائه آموزش باکیفیت دارند و می توانند با اتخاذ راهکارهای تلفیقی و جامع، به بستری مناسب برای یادگیری تبدیل شوند. این تحقیق، ضمن شناسایی مشکلات، چارچوبی عملی برای پیشگیری از ترک تحصیل دانش آموزان ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

ترک تحصیل ، فناوری آموزشی ، انگیزش ، عدالت دیجیتال ، مدارس نوین