اثر بازخورد کلامی مثبت معلم بر ارتقای احساس توانمندی دانش آموزان

این مقاله علمی-ترویجی به بررسی نقش حیاتی بازخورد کلامی مثبت معلم در تقویت احساس توانمندی (Self-Efficacy) دانش آموزان می پردازد. در فرآیند یادگیری، انگیزه و باور به توانایی های فردی، پیش شرط های اساسی برای موفقیت تحصیلی هستند. یکی از مهم ترین عوامل محیطی که بر این باورها تاثیر می گذارد، نوع تعاملات کلامی معلم با دانش آموزان است. هدف این پژوهش، تبیین سازوکارهای نظری و عملی تاثیر بازخورد کلامی مثبت (مانند تشویق های سازنده، تایید تلاش ها و اظهار امیدواری) بر افزایش خودکارآمدی، مشارکت کلاسی و در نهایت پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. چارچوب نظری پژوهش بر پایه نظریه یادگیری اجتماعی بندورا (تاکید بر منابع اقناعی و تجارب جایگزین) و نظریه خودتعیین گری دسی و رایان (تاکید بر نیازهای بنیادین روان شناختی) استوار است. مرور پیشینه های داخلی و خارجی نشان می دهد که بازخورد مثبت، به ویژه اگر توصیفی و متمرکز بر فرآیند باشد، منجر به تقویت باورهای مثبت دانش آموز نسبت به قابلیت هایش می شود. این امر اضطراب تحصیلی را کاهش داده و انگیزش درونی را تقویت می کند. در پایان، راهکارهای عملی برای معلمان در ارائه بازخوردهای اثربخش و ملاحظات فرهنگی در این زمینه ارائه شده است تا از این طریق، محیط یادگیری غنی تر و توانمندسازتری فراهم آید.

کلیدواژه ها:

بازخورد کلامی مثبت ، احساس توانمندی ، خودکارآمدی تحصیلی ، انگیزش درونی ، تعامل معلم-دانش آموز.