معلم و دانش آموز در آینه چالش های تربیت امروزی

تعامل میان معلم و دانش آموز به عنوان محور اصلی فرآیند تربیت، نقش تعیین کننده ای در کیفیت یادگیری و رشد شخصیتی دانش آموزان ایفا می کند. پژوهش حاضر نشان می دهد که سبک های تدریس، میزان انگیزش و مهارت های ارتباطی معلم، مستقیما بر مشارکت فعال دانش آموزان، خودکارآمدی تحصیلی و رفتارهای اجتماعی آنان تاثیرگذار است. یافته ها حاکی از آن است که محیط آموزشی که تعامل معلم و دانش آموز را تسهیل می کند، موجب افزایش انگیزه یادگیری، ارتقای مهارت های حل مسئله و تقویت خلاقیت می شود، در حالی که کمبود توجه به نیازهای فردی و تفاوت های شخصیتی دانش آموزان، چالش هایی همچون کاهش انگیزه، بی تفاوتی در کلاس و مشکلات رفتاری را به دنبال دارد. همچنین مشاهده شد که استفاده از روش های تدریس مشارکتی و فعال، همراه با بازخورد مستمر و مدیریت موثر کلاس، می تواند روابط مثبت و همدلانه بین معلم و دانش آموز ایجاد کند و به بهبود کیفیت آموزش کمک نماید. پژوهش همچنین نشان داد که فناوری های نوین آموزشی و یادگیری آنلاین می توانند نقش مکمل در تعامل معلم و دانش آموز داشته باشند، اما در صورت نبود مهارت و برنامه ریزی مناسب، امکان ایجاد فاصله و سردرگمی آموزشی وجود دارد. در مجموع، نتایج این مطالعه بر ضرورت تقویت مهارت های ارتباطی معلمان، توجه به تفاوت های فردی دانش آموزان و ایجاد محیط های یادگیری فعال و حمایتی تاکید دارد، به طوری که این عوامل نه تنها باعث ارتقای عملکرد تحصیلی می شوند بلکه رشد اجتماعی و عاطفی دانش آموزان را نیز تسهیل می کنند. این یافته ها راهنمایی عملی برای برنامه ریزی تربیتی و بهبود کیفیت تعاملات آموزشی در مدارس معاصر ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم و دانش آموز ، چالش های تربیتی ، یادگیری فعال ، انگیزش تحصیلی ، محیط آموزشی