نقش محیط فیزیکی و روانی مدرسه در رشد تربیتی دانش آموز

رشد تربیتی دانش آموزان فرآیندی پیچیده است که صرفا به انتقال دانش محدود نمی شود، بلکه شامل ابعاد شناختی، عاطفی، اجتماعی و اخلاقی است. این پژوهش با هدف بررسی و تبیین نقش حیاتی محیط مدرسه شامل عوامل فیزیکی و روانی بر این رشد چندبعدی انجام شده است. محیط فیزیکی از طریق عواملی مانند کیفیت نور، سازماندهی فضا، دسترسی به منابع و زیبایی شناسی، بر تمرکز و سلامت جسمی دانش آموزان تاثیر می گذارد. از سوی دیگر، محیط روانی که متاثر از فرهنگ مدرسه، کیفیت روابط معلم و همسالان، و احساس امنیت روانی است، بنیان انگیزه درونی، اعتماد به نفس و مشارکت فعال دانش آموزان را شکل می دهد. نتایج مروری بر ادبیات نشان می دهد که اثرات محیط فیزیکی و روانی مستقل نبوده، بلکه در یکدیگر تداخل کرده و یک اکوسیستم واحد برای یادگیری خلق می کنند. محیط های آموزشی موفق، آن هایی هستند که انعطاف پذیری لازم برای پشتیبانی از روش های تدریس فعال و همچنین فضایی امن برای ابراز وجود و تعامل مثبت را فراهم آورند. این تحلیل بر ضرورت بازنگری در رویکردهای طراحی و مدیریت مدارس به عنوان نهادهایی تربیتی تاکید دارد

کلیدواژه ها:

رشد تربیتی ، محیط فیزیکی مدرسه ، محیط روانی مدرسه ، فرهنگ مدرسه ، یادگیری فعال ، امنیت روانی.