مدل سازی اثرات متغیرهای روان شناسی مثبت: نقش تاب آوری و ذهن آگاهی در تعدیل رابطه جو حمایتی مدرسه و فرسودگی تحصیلی دانش آموزان

هدف از این پژوهش، مدل سازی نقش واسطه ای تاب آوری روان شناختی و ذهن آگاهی در میان دانش آموزان مدارس متوسطه، در رابطه با جو حامی مدرسه ای و کاهش فرسودگی تحصیلی است. در سال های اخیر، مدل های صرفا آسیب شناختی که بر رفع کمبودها متمرکز بودند، کارایی کافی برای ارتقای جامع سلامت روان در مدارس را نشان نداده اند. این مطالعه با استفاده از یک طرح نیمه آزمایشی و رویکرد روان شناسی مثبت، یک پروتکل مداخله ای مبتنی بر پرورش نقاط قوت را در بستر کلاس و تعاملات معلم-دانش آموذ طراحی و اجرا کرد. نتایج نشان داد که اجرای موفقیت آمیز برنامه های تقویت تاب آوری، نه تنها سطح استرس ادراک شده را به طور معناداری کاهش می دهد، بلکه منجر به افزایش محسوس در انگیزه و عملکرد تحصیلی می شود. این یافته ها بر ضرورت بازنگری در سیاست های آموزشی تاکید کرده و لزوم تغییر تمرکز از درمان مشکلات به سوی پرورش فعالانه ی توانمندی ها و ایجاد فضاهای رشد و حامی در محیط های آموزشی را اثبات می کنند.

کلیدواژه ها:

روان شناسی مثبت ، تاب آوری ، ذهن آگاهی ، جو مدرسه ای ، فرسودگی تحصیلی