تاثیر روش های تدریس فعال بر یادگیری دانش آموزان مقطع ابتدایی

یادگیری فعال یکی از روش های نوین در آموزش است که به مشارکت مستقیم دانش آموزان در فرآیند یادگیری تاکید دارد و توانایی آنان را در تفکر انتقادی و حل مسئله افزایش می دهد. استفاده از روش های تدریس فعال در مدارس ابتدایی می تواند محیط یادگیری را پویا و جذاب کند و انگیزه دانش آموزان را برای یادگیری مفاهیم علمی و اجتماعی تقویت نماید. پژوهش های اخیر نشان داده اند که فعالیت هایی مانند کارگروهی، یادگیری مبتنی بر پروژه، بازی های آموزشی و یادگیری تجربی، توانایی دانش آموزان در درک مفاهیم را بهبود می بخشند و حافظه بلندمدت آنان را تقویت می کنند. معلمان با به کارگیری این روش ها نقش راهنما و هدایتگر دارند و به جای انتقال صرف اطلاعات، فرصت های یادگیری مشارکتی ایجاد می کنند. نتایج مطالعات نشان می دهد که تدریس فعال علاوه بر ارتقای یادگیری شناختی، مهارت های اجتماعی و همکاری میان دانش آموزان را نیز تقویت می کند. این روش موجب می شود دانش آموزان مسئولیت یادگیری خود را بر عهده بگیرند و مهارت های خودتنظیمی و خودارزیابی را توسعه دهند. به کارگیری تدریس فعال با ایجاد محیط های آموزشی مبتنی بر تعامل، پرسشگری و تجربه عملی، باعث افزایش رضایت تحصیلی و علاقه مندی به درس ها می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر یادگیری دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام شده است. داده ها از طریق مشاهده، پرسشنامه و مصاحبه با معلمان و دانش آموزان جمع آوری شد و تحلیل نتایج نشان داد که استفاده مستمر از روش های تدریس فعال موجب بهبود عملکرد تحصیلی و افزایش انگیزه یادگیری دانش آموزان می گردد. همچنین این روش ها به تقویت تفکر خلاق و توانایی حل مسئله در دانش آموزان کمک می کند. یافته ها حاکی از آن است که معلمان برای افزایش اثربخشی یادگیری باید برنامه های آموزشی متنوع و فعال طراحی کنند و از ابزارهای آموزشی جذاب بهره بگیرند. در نهایت، نتایج این پژوهش نشان می دهد که ادغام روش های تدریس فعال در کلاس های ابتدایی می تواند به توسعه همه جانبه دانش آموزان و ارتقای کیفیت آموزش منجر شود.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، یادگیری دانش آموزان ، مقطع ابتدایی ، مشارکت ، یادگیری تجربی ، انگیزه تحصیلی ، مهارت های اجتماعی