نقش نظارت و ارزیابی آموزشی در ارتقا کیفیت نظام تعلیم وتربیت

در این پژوهش با هدف تبیین نقش حیاتی نظارت و ارزیابی در ارتقای کیفیت نظام تعلیم و تربیت، تلاش شده است تا مکانیزم های موثر بر بهبود عملکرد آموزشی شناسایی شوند. روند پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با مرور نظام مند منابع کتابخانه ای و اسناد بالادستی انجام پذیرفت تا ابعاد مختلف نظارت بر فرآیند یاددهی-یادگیری بررسی گردد. در این راستا، مدل تحلیل محتوای کیفی برای استخراج مضامین اصلی و تفسیر داده ها به کار گرفته شد و شاخص های موفقیت در نظام آموزشی مورد واکاوی قرار گرفت. نتایج حاصل نشان می دهد که نظارت مستمر، سازنده و مشارکتی، رابطه مستقیمی با افزایش بهره وری معلمان و ارتقای سطح دستیابی دانش آموزان به اهداف آموزشی دارد. همچنین مشخص گردید که ارزیابی فرایندمحور نسبت به ارزیابی نتیجه محور، تاثیر پایدارتری در اصلاح روش های تدریس و رفع نواقص یادگیری دارد. یافته ها حاکی از آن است که تقویت فرهنگ خودارزیابی در مدارس و استفاده از بازخوردهای اثربخش، منجر به ایجاد چرخه بهبود مستمر در کیفیت آموزش می شود. در نهایت، پیشنهاد می شود که با آموزش ناظران آموزشی و بکارگیری ابزارهای دقیق ارزیابی، شاهد تحولی اساسی در خروجی های نظام تعلیم و تربیت کشور باشیم.

کلیدواژه ها:

: نظارت آموزشی ، ارزیابی کیفی ، نظام تعلیم و تربیت ، بهبود کیفیت ، خودارزیابی ، مدیریت آموزشی