مقایسه یادگیری انفرادی و گروهی از منظر افزایش سطح فعالیت یادگیرندگان

نظام های آموزشی معاصر همواره با این چالش مواجه بوده اند که کدام شیوه یادگیری - انفرادی یا گروهی - می تواند مشارکت فعال تر یادگیرندگان را به همراه داشته باشد. این پژوهش به بررسی تطبیقی این دو رویکرد و مقایسه آنها بر سطح فعالیت و درگیری تحصیلی دانش آموزان می پردازد. یافته ها نشان می دهد در حالی که یادگیری انفرادی با تمرکز بر نیازهای شخصی، زمینه را برای تفکر عمیق و خودتنظیمی فراهم می کند، یادگیری گروهی با ایجاد تعاملات پویا، مشارکت فعالانه را تا ۴۰ درصد افزایش می دهد.تحلیل داده های کمی و کیفی از محیط های آموزشی مختلف نشان می دهد گروه بندی هوشمندانه دانش آموزان (ترکیب سطوح مختلف توانایی) در مقایسه با گروه بندی تصادفی، می تواند نرخ مشارکت را تا ۳۵ درصد ارتقا بخشد. در مقابل، یادگیری انفرادی برای دانش آموزان با سبک های یادگیری درون گرا و مهارت های خودتنظیمی قوی، شیوه موثرتری محسوب می شود. این مطالعه همچنین نشان می دهد که تلفیق هدفمند این دو روش با نسبت ۶۰ درصد فعالیت گروهی و ۴۰ درصد فعالیت انفرادی می تواند بهینه ترین نتایج را در پی داشته باشد. چالش های مهمی مانند تفاوت سرعت یادگیری، اختلاف سطح دانش و مشکلات مدیریت کلاس می تواند بر کارایی هر دو روش مقایسه بگذارد. این پژوهش با ارائه الگویی ترکیبی و انعطاف پذیر، راهکارهایی عملی برای معلمان در مدیریت اثربخش کلاس های درس ارائه می کند. بر اساس نتایج، استفاده دوره ای از آزمون های سنجش سبک یادگیری و تشکیل گروه های پویا می تواند مزایای هر دو روش را به حداکثر برساند.

کلیدواژه ها:

یادگیری انفرادی ، یادگیری گروهی ، مشارکت یادگیرندگان ، سبک های یادگیری ، مدیریت کلاس