بررسی تاثیر ادبیات کلاسیک فارسی و کاربرد آن بر تربیت اخلاقی دانش آموزان نسل جدید

ادبیات کلاسیک فارسی به عنوان یکی از بنیادی ترین ارکان هویت فرهنگی و فکری جامعه ایرانی، نقشی ماندگار در انتقال مفاهیم اخلاقی، انسانی و تربیتی ایفا کرده است. این ادبیات که در قالب آثاری چون شاهنامه فردوسی، مثنوی معنوی مولوی، گلستان و بوستان سعدی، دیوان حافظ و دیگر متون فاخر کلاسیک تجلی یافته است، مجموعه ای غنی از تعالیم اخلاقی، ارزش های انسانی و الگوهای رفتاری را در خود جای داده که می تواند در فرآیند تربیت اخلاقی نسل های مختلف، به ویژه دانش آموزان نسل جدید، مورد استفاده قرار گیرد. در دنیای معاصر، دانش آموزان در فضایی پیچیده و چندلایه از رسانه های نوین، شبکه های اجتماعی و جریان های فرهنگی متنوع رشد می کنند؛ فضایی که گاه موجب تضعیف نظام ارزشی پایدار و سردرگمی اخلاقی می شود. در چنین شرایطی، بازخوانی و بهره گیری آگاهانه از ادبیات کلاسیک فارسی می تواند به عنوان ابزاری کارآمد برای تقویت بنیان های اخلاقی، هویت فرهنگی و خودآگاهی فردی دانش آموزان عمل کند.این مقاله با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به بررسی تاثیر ادبیات کلاسیک فارسی و کاربرد آن در تربیت اخلاقی دانش آموزان نسل جدید می پردازد و تلاش می کند نشان دهد که چگونه مفاهیم اخلاقی نهفته در این متون، از جمله فضیلت محوری، مسئولیت پذیری اجتماعی، احترام به کرامت انسانی، عدالت خواهی، صبر، بردباری و خودسازی، می توانند در قالب برنامه های آموزشی و تربیتی نوین بازآفرینی شوند. همچنین در این پژوهش، ظرفیت های ادبیات کلاسیک فارسی برای ایجاد پیوند میان آموزه های اخلاقی سنتی و نیازهای تربیتی نسل امروز مورد توجه قرار گرفته و بر نقش معلمان، برنامه ریزان آموزشی و محتوای درسی در انتقال موثر این مفاهیم تاکید شده است.