مقایسه تاثیر روش سخنرانی و روش فعال درس ریاضی بر یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

درس ریاضی به عنوان یکی از دروس پایه ای و کلیدی در نظام آموزشی نقش مهمی در توسعه مهارت های تحلیلی و تفکر منطقی دانش آموزان دارد. با این حال، روش های سنتی تدریس، مانند سخنرانی، اغلب موجب یادگیری سطحی و کاهش مشارکت فعال دانش آموزان می شوند. پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر روش سخنرانی و روش فعال بر یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. در این مطالعه، مبانی نظری و پیشینه تحقیق نشان می دهد که روش های فعال آموزشی با تمرکز بر مشارکت، تعامل گروهی و فعالیت های عملی، موجب ارتقای یادگیری مفهومی، افزایش انگیزه و اعتمادبه نفس و تقویت مهارت های حل مسئله و تفکر انتقادی دانش آموزان می شوند. همچنین روش سخنرانی برای انتقال سریع و جامع محتوا مفید است، اما در تقویت مهارت های تحلیلی و مشارکت دانش آموزان محدودیت دارد. ترکیب هوشمندانه این دو روش، می تواند اثربخشی یادگیری را افزایش دهد و محیط کلاس را پویا و جذاب کند. نتایج این پژوهش نشان می دهد که انتخاب روش تدریس مناسب، متناسب با اهداف آموزشی و ویژگی های دانش آموزان، نقش مهمی در ارتقای کیفیت یادگیری ریاضی، افزایش مشارکت و انگیزه و توسعه مهارت های شناختی و اجتماعی آن ها دارد. یافته های این مطالعه می تواند معلمان و برنامه ریزان آموزشی را در بهبود فرآیند تدریس ریاضی و ایجاد محیط یادگیری فعال و مشارکتی راهنمایی کند.

کلیدواژه ها:

روش فعال ، روش سخنرانی ، تدریس ریاضی ، یادگیری مشارکتی ، مهارت حل مسئله