ادغام آموزش محیط زیستی در برنامه درسی ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی وضعیت ادغام آموزش محیط زیستی در برنامه درسی دوره ابتدایی ایران و ارائه راهکارهای بهبود آن، از رویکرد ترکیبی کمی-کیفی بهره جسته است. جامعه آماری شامل معلمان و دانش آموزان مقطع ابتدایی مدارس دولتی تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بوده و نمونه گیری به روش خوشه ای چندمرحله ای و هدفمند انجام شده است. ابزارهای جمع آوری داده ها عبارت از پرسشنامه محقق ساخته و مصاحبه نیمه ساختاریافته بودند که روایی و پایایی آن ها تایید گردید. یافته های کمی نشان دهنده سطح متوسط دانش (میانگین ۳.۲) و نگرش مثبت (میانگین ۳.۵) دانش آموزان، اما ضعف در مهارت های پایدار (میانگین ۲.۹) است. نتایج کیفی، تم هایی چون تجربیات آموزشی معلمان، ادراک دانش آموزان از طبیعت و موانع اجرایی را برجسته ساخت. بحث پژوهش بر همخوانی یافته ها با مطالعات پیشین تاکید دارد و چالش های ساختاری، آموزشی و منابع را شناسایی می نماید. راهکارهای پیشنهادی شامل بازطراحی برنامه درسی میان رشته ای، آموزش ضمن خدمت معلمان، توسعه منابع و ترویج رویکردهای فرهنگی-اجتماعی است. نتیجه گیری بر ضرورت سرمایه گذاری برای پرورش نسلی مسئول و پایدار تاکید ورزیده و پیشنهادهایی برای پژوهش های آتی ارائه می دهد. این مطالعه، به سیاست گذاران آموزشی کمک می کند تا برنامه درسی را با اهداف توسعه پایدار همسو سازند.

کلیدواژه ها:

: آموزش محیط زیستی ، برنامه درسی ابتدایی ، سواد زیست محیطی ، توسعه پایدار ، رویکرد ترکیبی