بررسی دلایل خشونت در دانش آموزان

پرخاشگری یکی از شایع ترین و مخرب ترین مشکلات رفتاری در محیط های آموزشی است که نه تنها فرایند یادگیری را مختل می کند، بلکه سلامت روانی دانش آموزان و جو کلی مدرسه را نیز به خطر می اندازد. رویکردهای سنتی مبتنی بر تنبیه، اغلب در ریشه کن کردن این رفتار ناکام بوده اند، زیرا پرخاشگری را نه یک «کمبود مهارتی» بلکه یک «نقص اخلاقی» تلقی می کنند. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند ادبیات، به دنبال ارائه چارچوبی آموزشی برای کنترل پرخاشگری در دانش آموزان است. مقاله استدلال می کند که پرخاشگری یک پاسخ آموخته شده به هیجان خشم و ناکامی است و می توان با آموزش مهارت های جایگزین، آن را مدیریت کرد. یافته های کلیدی پژوهش نشان می دهد که یک برنامه موثر کنترل پرخاشگری باید بر سه مولفه اصلی استوار باشد: ۱) مولفه شناختی (اصلاح باورهای ناکارآمد و اسنادهای خصمانه)، ۲) مولفه هیجانی (آموزش تکنیک های تنظیم هیجان و مدیریت خشم) و ۳) مولفه رفتاری (آموزش مهارت های ارتباطی سازنده مانند ابراز وجود قاطعانه). مدل های شناختی-رفتاری (CBT) به عنوان موثرترین رویکرد در این زمینه شناسایی شدند. در نهایت، این مقاله با ارائه پیشنهادهای کاربردی در سه سطح کلان، مدرسه ای و کلاسی، بر ضرورت گذار از پارادایم «واکنش به رفتار» به پارادایم «آموزش مهارت» برای ساختن مدارسی امن تر و سالم تر تاکید می کند.