بررسی چالش های هوش مصنوعی در مدارس

با گسترش روزافزون فناوری های نوین، هوش مصنوعی به عنوان یکی از تحول آفرین ترین ابزارهای آموزشی، نقش فزاینده ای در نظام های آموزشی ایفا می کند. مدارس به عنوان بستر اصلی تربیت نسل آینده، بیش از پیش در معرض بهره گیری از سامانه های مبتنی بر هوش مصنوعی قرار گرفته اند؛ با این حال، ورود این فناوری نوظهور با مجموعه ای از چالش های آموزشی، اخلاقی، فنی و اجتماعی همراه است. هدف این مقاله بررسی و تحلیل چالش های اساسی به کارگیری هوش مصنوعی در مدارس و تبیین پیامدهای آن بر فرآیند یاددهی–یادگیری است.یافته های تحلیلی نشان می دهد که یکی از مهم ترین چالش ها، فقدان آمادگی معلمان و دانش آموزان برای استفاده موثر از ابزارهای هوش مصنوعی است. کمبود سواد دیجیتال، نگرانی از جایگزینی نقش معلم و ناآشنایی با کارکردهای آموزشی این فناوری، مانعی جدی در مسیر بهره برداری هدفمند از آن به شمار می رود. علاوه بر این، چالش های اخلاقی و تربیتی نظیر حفظ حریم خصوصی داده های دانش آموزان، وابستگی بیش از حد به سامانه های هوشمند و تضعیف تفکر انتقادی، از دغدغه های اساسی سیاست گذاران آموزشی محسوب می شود.از منظر زیرساختی، نابرابری در دسترسی به فناوری، ضعف امکانات فنی مدارس و نبود چارچوب های اجرایی شفاف، موجب تشدید شکاف آموزشی و کاهش اثربخشی هوش مصنوعی در محیط های یادگیری می گردد. همچنین، نبود برنامه های درسی منسجم و استاندارد برای ادغام هوش مصنوعی در آموزش رسمی، باعث استفاده سطحی و ناپایدار از این فناوری می شود. نتایج این مقاله نشان می دهد که موفقیت در به کارگیری هوش مصنوعی در مدارس، مستلزم رویکردی نظام مند است که در آن آموزش نیروی انسانی، تدوین سیاست های اخلاقی، تقویت زیرساخت های فناورانه و بازنگری در برنامه های آموزشی به صورت هم زمان مورد توجه قرار گیرد.در نهایت، این پژوهش تاکید می کند که هوش مصنوعی نه به عنوان جایگزین معلم، بلکه به عنوان ابزاری مکمل برای ارتقای کیفیت آموزش و یادگیری باید مورد استفاده قرار گیرد و مدیریت چالش های آن، شرط اساسی بهره مندی پایدار از ظرفیت های این فناوری در مدارس است.